Albums van week 32

7 augustus 2017

Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Het nieuwe nummer verschijnt aanstaande vrijdag, met speciale aandacht voor de Summer Of Love en interviews met onder meer Jan Akkerman en Triggerfinger.

Roots/Folk: Lal & Mike WatersonBright Phoebus

Als fan van Lal Waterson was de faam van Bright Phoebus, het duoalbum dat ze in 1972 met broer Mike had gemaakt, mij allang bekend, maar een exemplaar van deze in kleine oplage verschenen folkklassieker bleek onvindbaar, totdat ik tien jaar geleden in Edinburgh op een (heel matig klinkende) bootleg-cd stuitte. Nu eindelijk opnieuw uitgebracht en werkelijk schitterend van geluid, is dit de ideale manier om te genieten van Lal Watersons unieke liedjes die zelden conventionele patronen volgen, maar diep ontroeren.

Rock/Pop: Arcade FireEverything Now

Feestelijk kon je de muziek van Arcade Fire tot nu toe niet echt noemen, al waren op voorganger Reflektor danselementen toegevoegd. Op Everything Now is disco echter troef, en wel van het hoogglanzende soort, waadoor er ineens een andere band lijkt te staan. Zo lang de liedjes goed zijn - in het begin en aan het eind -, wordt de aanvankelijke scepsis overwonnen. Het middengedeelte bevat echter te veel zwakke momenten om het album te laten sprankelen.

Blues/Soul/Jazz: Randy NewmanDark Matter

Randy Newman als componist van filmmuziek en Randy Newman als singer-songwriter, het leken vaak twee aparte muzikale persoonlijkheden. Op Dark Matter komen ze echter samen en lijkt hij een soundtrack bij zijn eigen solowerk te hebben vervaardigd. Het resultaat is zijn meest complexe, veelzijdige plaat ooit, die aanvankelijk een beetje overdone klinkt, maar met elke draaibeurt meer en meer overtuigt.

Wereld: Rafiki JazzHar Dam Sahara

Het is dé trend in wereldmuziek: muzikanten (immigranten veelal) vanuit diverse windstreken samen muziek maken en zo tot nieuwe muzikale kruisbestuivingen komen. Het Britse Rafiki Jazz is zo’n gezelschap: Afrikaanse, Aziatische, Arabische en Westerse muzikanten die met behoud van de eigen identiteiten tot een bijzondere mengeling komen.