Blood On The Tracks verfilmd

6 april 2012

Een Braziliaanse productiemaatschappij heeft de rechten gekocht om een speelfilm te maken van Bob Dylans Blood On The Tracks, zo meldt persbureau Novum op basis van een bericht in The  Hollywood Reporter. De reactie van Dylan staat er niet bij.

Blood On The Tracks lijkt behoorlijk autobiografisch, al heeft Dylan steevast ontkend dat de liedjes uit zijn leven waren gegrepen – het gaat vooral over relatieleed. Niet geheel toevallig had Dylan te kampen met huwelijksproblemen, hij scheidde een jaar of wat later van zijn vrouw Sara.

Nu wordt het album algemeen beschouwd als een van Dylans beste, maar toen ik het als student bij verschijnen in 1975 aanschafte waren de meningen behoorlijk verdeeld, weet ik nog. Sommige recensenten vonden dat het niet in de schaduw kon staan van zijn werk van voor ‘het motorongeluk’. Het was mijn eerste Dylan-lp, mijn middelen waren schaars en het internet moest nog worden uitgevonden, en ik dacht: “Als dit een mindere plaat is, hoe briljant moet dan de rest wel niet zijn?” Ik schafte het inderdaad fenomenale drieluik uit de jaren zestig aan – Bringing It All Back Home (1965), Highway 61 Revisited (1965), Blonde On Blonde (1966) – en ben Dylanfan sindsdien.

Blood On The Tracks kon gemakkelijk wedijveren met die vroegere Dylanalbums en is in de decennia die volgden een van zijn best verkopende platen geworden. En nu dus een film.

Ik ken één geslaagd voorbeeld van een film die is gebaseerd op liedjes van één artiest, het onvolprezen Magnolia (1999) van Paul Thomas Anderson. Die film is losjes gebaseerd op het oeuvre van Aimee Mann, en niet speciaal op een album en ook niet letterlijk op haar teksten. De liedjes dienden als inspiratie voor überfan Anderson en vonden hun plek op de soundtrack. Aimee Mann was er zeer content mee en vertelde dat ze zelfs had moeten huilen bij de aangrijpende scène waarin alle personages haar liedje Wise Up zingen.

Hoe de film Blood On The Tracks er uit gaat zien is nog niet duidelijk, zo meldt het persbureau. Ook niet wie de film gaat maken. Een reactie van Dylan ontbreekt, maar ik kan me niet voorstellen dat hij erg blij wordt van ‘het intiem persoonlijk drama’ dat de Braziliaanse productiemaatschappij voor ogen staat. Dylan begreep al nooit waarom het album zo populair was. "It's hard for me to relate to that. I mean, people enjoying the type of pain, you know?"

Maar wij houden kennelijk van pijn en dat liefde kan schrijnen weten we allemaal. Als de film met dezelfde liefde wordt gemaakt als Magnolia, ga ik kijken. De filmmuziek is hoe dan ook in orde.