Bob Dylan: 'It's now or never, more than ever'

1 november 2013

Nu de muzieklegenden als herfstbladeren van de levensboom vallen – J.J. Cale, Lou Reed - besloot ik Bob Dylan dan toch maar eens live te gaan zien. Het bleek een goed besluit. His Bobness gaf een bijzonder mooi concert in de Heineken Music Hall, sterk van A tot Z, een of twee wat kabbelende songs, maar voor de rest: krachtig, bevlogen, goede band als geheel, goede muzikanten afzonderlijk, op elkaar ingespeeld, een mooie afwisselende set, oud werk en nieuw door elkaar, geluid fantastisch, stem kraakhelder.

Bob Dylan als een entertainer, staand, linkerhand achter de rug of in de zij, geïnspireerd piano spelend, wit shirt, zwart colbert, zwarte broek, zwarte bos krulhaar, rechterbeen dertig centimeter voor het linker - hij had er zin in. Sterke versies van Tangled Up In Blue, Pay In Blood, Simple Twist Of Fate, All Along The Watchtower. Zelfs Blowing In The Wind dat we toch iets te vaak op straathoeken gespeeld horen worden, was nog steeds het aanhoren waard, hij wist het te pruimen te houden voor zichzelf en ons.

Belichting goed, podium zag er verzorgd uit, mooi strijklicht over de gezichten van de eveneens strak in het pak geklede muzikanten, de hoofddeksels gaven een frivole noot, een baret hier, een cowboyhoed daar. Dylan afgeschreven, zoals de recensent in HP/De Tijd min of meer suggereerde na de release van Tempest? Dacht het niet. Na een intense versie van Forgetful Heart met een wondermooie begeleiding op onder andere viool en staande bas en met de meester zelf op mondharmonica, ging er een zucht van tevredenheid en bewondering door de zaal.

Naast de muziek zelf, zijn het de teksten die beklijven. Op de middelbare school mochten we Bob al op de lijst voor het vak Engels zetten. En gisteravond raakte hij me opnieuw, bijvoorbeeld met de eerste regels van Lovesick: I'm walkin' through streets that are dead, walkin', walkin' with you in my head. My feet are tired, my brain is wired. The clouds are sleeping, angels are weeping. Of met een simpel maar sterk zinnetje als: It’s now or never, more than ever.

Het Parool gaf vier sterren voor het concert van eergisteren. Ik heb niet zo veel verstand van het uitdelen van sterren. Maar wat mij betreft stond er een hele grote ster op het podium.