Canadese roots van Black Hen Music

7 december 2017

Ruim tien jaar geleden had ik een ontmoeting met de beminnelijke Amerikaanse zanger – liedjesschrijver Jim Byrnes in de Qbus in Leiden. Tijdens het interview vertelde hij uitvoerig over zijn jeugd in St. Louis, Missouri. Een onbezorgde periode in zijn leven waarin hij een populaire quarterback is van zijn schoolteam om vervolgens in de avonduren het uitgebreide clubcircuits te frequenteren. Locaties waar de vele zwarte acts het stilistische kader bepalen waarop hij ook nu nog zijn muzikale verrichtingen baseert. Na deze jeugdjaren belandt hij als verbindingsman van het Amerikaanse leger in Vietnam. Bij thuiskomst verruilt hij in 1970 zijn geboorteland in voor een verblijf in de Canadese stad Vancouver.

Voor de opnames van Long Hot Summer Days riep hij opnieuw de hulp in van de Canadese  multi-instrumentalist en producer Steve Dawson waarmee hij al meer dan een decennium samenwerkt. Diens inbreng op talrijke snaarinstrumenten vormt voor een groot deel het kompas waarop Byrnes zijn koers heeft bepaald.. Ook mondharmonica speler Steve Marriner, het gospeltrio The Sojournes, toetsenist Chris Gestrin, het ritmetandem Geoff Hicks (drums) en Jeremy Holmes (bas) plus een blazersensemble maken deel uit van de entourage rond de gelouterde zangstem van Byrnes. Een mix van blues-, folk- en soulcovers uit de koker van o.a. Willie Dixon, Eddie Floyd,Jesse Winchester, Robbie Robertson  en Leonard Cohen zorgen voor een feestelijk geheel waarvan ik heel blij word. U krijgt daarnaast  twee liedjes van Dawson en het door Byrnes geschreven titellied als extraatje bijgeleverd die kwalitatief naadloos aansluiten op de rest van de inhoud van deze prachtplaat .

Jim Byrnes: Long Hot Summer Days (Black Hen Music)

Wanneer ik de naam van Steve Dawson, de Canadese producer en labeleigenaar van Black Hen Music op de hoes van een cd aantref, ontwaak ik hoe dan ook uit mijn lethargische geestesgesteldheid en begin ik spontaan te kwijlen. Ik behoor tot de fortuinlijke concertgangers die deze magistrale snarenvirtuoos een aantal malen heb mogen aanhoren tijdens optredens in ons land. De vele snaarinstrumenten die hij bespeelt worden ook op het  vierde album Same As I Ever Have Been van zijn landgenoot Matt Patershuk uitgebreid gehanteerd in de opmaak van de liedjes. Eigenlijk is dat al reden genoeg om dit album aan te schaffen. Maar er is meer. Patershuk is een schrijver die in heldere tekstregels de ervaringen van de mensen in zijn leefomgeving weet te vertolken. Daarnaast beschikt hij over een sympathiek stemgeluid waarmee hij de vele stijlvormen die aan bod komen op verantwoorde wijze aanvult. Naast stevige rockliedjes als het wonderlijk getitelde Sometimes You've Got To Do Bad Things To Do Good is er ook plaatsgemaakt voor een gevoelvol countrynummer als Hot Knuckle Blues dat wordt aangevuld met de klanken van een viool.. Dat ook een tranentrekker als het uitzonderlijk traag gespeelde Same As I Ever Have Been aan bod komt is een goede zaak. Het maakt deze plaat tot een uiterst sympathieke en vooral gevarieerde productie die staat als een huis.

Matt Patershuk: Same As I Ever Have Been (Black Hen Music)