Captain Beefheart: Live At My Father’s Place

28 december 2017

Sinds kort is het concert dat Captain Beefheart in 1978 gaf in de club My Father’s Place eindelijk breed beschikbaar. Hij trad daar op kort na het verschijnen van zijn meesterlijke comeback-plaat Shiny Beast (Bat Chain Puller) en was in topvorm.

Halverwege de jaren zeventig was de ooit zo legendarische Captain Beefheart het spoor een beetje bijster. Met Unconditionally Guaranteed en Bluejeans And Moonbeans waagde hij een poging nieuwe fans te bereiken, maar het tegenovergestelde gebeurde. Aansluiting bij het mainstream rockpubliek vond hij niet echt en de liefhebbers van de veel avant-gardistischere muziek die hij tot dan toe had gemaakt, haalden hun neus op voor deze niet echt slechte, maar veel te gewone platen.

Na een sabbatical nam Beefheart in 1976 voor het label van Frank Zappa het ijzersterke Bat Chain Puller op. Maar die plaat bleef vanwege juridisch getouwtrek tussen Zappa en Herb Cohen op de plank liggen en werd pas in 2012 officieel uitgebracht. Een groot deel van de songs vond – in een nieuwe versie – een plek op Shiny Beast (Bat Chain Puller), dat in 1978 verscheen. Beefheart had zijn vorm hervonden, dat was onmiddellijk duidelijk. De oude fans keerden terug in het nest en nieuwe liefhebbers voegden zich bij hen. Toegankelijker dan een deel van het oudere werk, maar tegelijkertijd wel heerlijk dwars en uniek, klinkt dit meesterwerk na veertig jaar nog net zo opwindend als toen het verscheen. Voor mij is het zelfs de beste plaat aller tijden.

Om Shiny Beast (Bat Chain Puller) te promoten, deed Beefheart een clubtour, waarbij hij op 18 november 1978 een concert gaf in My Father’s Place (Roslyn, Long Island, New York). Beefheart was in topvorm en dat gold ook voor zijn begeleiders (Jeff Moris Tepper, Richard Redus, Eric Drew Feldman, Bruce Fowler en Robert Williams). Naast klassiekers als Abba Zaba, Safe As Milk en Her Eyes Are A Blue Million Miles horen we tien songs van de zojuist verschenen plaat, zoals Bat Chain Puller (waarvoor het ruitenwissergeluid van Beefheart’s Volvo de inspiratiebron vormde) en het warme, broeierige Tropical Hot Dog Night.

Het concert is onlangs op dubbel-cd uitgebracht op Keyhole. Daarmee komt het eindelijk op brede schaal beschikbaar. Want de oorspronkelijke uitgave op Rhino telde slechts 5000 exemplaren (en is al lange tijd een duur collector’s item), terwijl de uitgave als enkele cd op Masterplan niet compleet is en op de verkeerde snelheid schijnt te zijn gemasterd. Wel jammer dat de prachtige Corbijn-foto van het Rhino-hoesje plaatsgemaakt heeft voor een afschuwelijke tekening. 

Er zijn veel liveplaten van Captain Beefheart op de markt. Maar een groot deel daarvan is zowel geluidstechnisch als qua samenstelling van inferieure kwaliteit (pas op voor het Ozit-Morpheus-label). Live At My Father’s Place is een positieve uitzondering (net zoals bijvoorbeeld de VARA-opnames die zijn uitgebracht als Amsterdam ’80).