The Doors mengden als zo veel groepen uit de jaren zestig en zeventig rock, pop, jazz en blues, al naar gelang hun muts stond. De cocktail jazz en blues domineert She Smells So Nice, het ene nooit eerder verschenen nummer op de jubileumeditie van L.A. Woman. Producer Bruce Botnick ontdekte de tape bij de zoektocht naar materiaal voor de luxe cd.

Vreemd, eigenlijk, maar één nieuw nummer. De Stones hielden altijd uitzonderlijk veel over, zie de uitbundige jubileumeditie van Some Girls, maar één song overhouden? Die had er wel bij gekund, zelfs tussen die lange nummers van L.A. Woman. She Smells So Nice – onderwerp: interraciale liefde – haalde kennelijk als enige de cut niet. We horen live The Doors met Elvis Presley’s bassist Jerry Scheff, als elektrische bluesgroep.

De elpee L.A. Woman was een ramp voor dj’s. Veel te zacht opgenomen, geproduceerd of beide, net als Rumours van Fleetwood Mac trouwens. Alle knoppen in Utrechts enige studentendiscotheek Woolloomooloo moesten open voor Riders On The Storm, Love Her Madly en L.A. Woman herself – en vooral weer dicht, anders vervormde het volgende nummer pijnlijk, behalve als dat van Rumours kwam.

Die geluidellende is voorbij vanaf 20 januari. We mogen althans hopen dat de werkers aan de jubileum-cd het volume hebben bijgesteld.

Veertig jaar geleden kwam de laatste elpee van The Doors met Jim Morrison uit. De zanger overleed in Parijs op 3 juli 1971, een van de eersten in die verontrustende rij 27-jarige dode popsterren.

Veertig jaar is in de popmuziek een heilig getal. Veertig – het begin van de ouderdom, misschien halen we de vijftig niet. Veertig rechtvaardigt een luxe versie. Die van L.A. Woman – zonder de vondst She Smells So Nice – is al te horen op Spotify, alle nummers in ‘new stereo mix advanced resolution’, behalve de laatste twee, Orange Country Suite en (You Need Meat) Don’t Go Any Further.

Zo’n monument kan niet zonder documentaire met veel informatie van achter de schermen; Mr. Mojo Risin’: The Story of L.A. Woman. ‘Mr. Mojo Risin’ – een anagram van zijn naam – zingt Morrison traag in de break van het titelnummer. L.A. Woman komt daarna onstuitbaar op tempo. De eer van de trage tempoversnelling, de verklanking van het orgasme, komt drummer John Densmore toe.

Interessant materiaal op voorhand, en als het volume op niveau is – eindelijk.