Erin Corday: fenomenale comeback

12 december 2011

Ze had een vaste schare fans en kreeg positieve kritieken, totdat ze er ineens mee stopte, ze had het gevoel muzikaal niet meer te groeien. Wat begon als een pauze van één à twee werd een hiaat van twaalf jaar.

Erin Corday verhuisde van Bellingham naar San Francisco en begon voorzichtig weer wat te schrijven. De akoestische gitaar werd in de hoek gezet en ingewisseld voor een elektrische Gibson. In het voorjaar van 2008 geeft haar goede vriend Michael Savage haar alle ruimte in zijn studio in Seattle en voorzichtig ontstaan er twee nummers, maar daar blijft het dan bij. Zomer 2009 belt hij haar opnieuw met de vraag: ‘Zullen we het album afmaken?’ Tijdens de opnames kwamen meer muzikanten langs. Where The Body Is is een prachtige reflectie geworden van iemand die zich door een emotioneel en artistiek moeilijke periode heeft geworsteld. De cd heeft een magische, brede klank en daardoor krijgt van wat in aanleg een folk/americana-plaat een onorthodox karakter. Bijvoorbeeld in het mooi georkestreerde The Landing en het Portishead-achtige Orange Chair. Lullabay For A Not Yet Dead Boy  is misschien wel het emotionele hoogtepunt. Een fenomenale comeback van Erin Corday met een prachtige collectie persoonlijke songs.

De recensie van Where The Body Is staat in de nieuwe Heaven die vanaf deze week in de kiosk ligt. Daarin staan naast interviews met onder anderen Gillian Welch, Spinvis en Brian Wilson en meer dan 150 recensies. En dit keer ook de jaarlijstjes van de medewerkers.