Alana Levandoski, Lynn Miles, Caroline Herring en Dar Williams

Paradiso, Amsterdam 16 januari 2006

Ik denk dat ik via de Dixie Chicks, country-rockende dames, op Dar Williams ben gekomen. Je kent dat wel “… luisteraars kochten ook deze muziek … “ en dan volgt er een lijstje. De eerste download via ITUnes was meteen de goede, Mercy of the fallen. Dan ga je verder zoeken en kom je op een leuke site met een grappig interview en een waaaaaanzinnig mooie uitvoering van Pink Floyds Comfortably numb. Toen bleek dat de dame 16 januari in het Amsterdamse Paradiso optrad waren de kaartjes snel gekocht.

Het concert bleek een quadruppel-concert te zijn en de avond werd geopend door de Canadese Alana Levandoski. Mooie muziek die tegen de country aanhangt maar ook muziek die niet blijft hangen. Levandoski, speelt gitaar, zingt een lied en verder niet, uitzondering is een uitvoering van Neil Youngs Helpless, samen met Lynn Miles. Miles is duidelijk van aan ander caliber, haar muziek is steviger en ze staat op het podium. Ze geeft uitleg over de nummers, maakt grapjes met het publiek en vult moeiteloos haar set. 1000 lovers en Night drive zijn de twee nummers die blijven hangen in het gehoor en die bij herbeluistering op cd minder krachtig zijn, de akoestische uitvoering live geeft ze een extra lading .
Caroline Herring was de volgende dame met gitaar. Afkomstig uit het zuiden van de VS heeft ze die Zuidelijke tongval die zo kenmerkend is. Net zoals Miles weet Herring het publiek aan zich te binden. Naast haar, haast naïeve presentatie door mooie nummers zoals Magnolia’s, Lay my burden down en het wonderschone Unclouded day.
Dar Williams sloot de avond af. Klein van stuk, vest, bloemetjes jurk en een gitaar met kuren. Het publiek was in, hoorbaar, overgrote meerderheid voor haar gekomen en ze maakte de verwachtingen meer dan waar. Wederom mooie muziek, waarvan veel van haar laatste cd. De kuren van haar gitaar worden tijdens de set erger en ze speelt verder op de gitaar van Herring. Ondertussen krijgen we van alles te horen over de gitaar met kuren; deze is gekocht de dag nadat George W. Bush is herkozen “it’s better to have a new guitar when the apocalypse starts”.
Lynn Miles zingt ook met Williams mee op I’m wilder then you, een ode aan Xena the warrior-queen. Ze leidt het nummer in door te vertellen dat het niet makkelijk is om Amerikaanse te zijn en dat ze zich af en toe uitgeeft voor Canadese lesbo “and Lynn is my husband”.
Van de vier heeft ze het minste country, het meeste singer-songwriter en duidelijk de publiekslieveling. Je verbaast je soms dat dit soort muziek de podia in Europa weet te bereiken en niet weggedrukt wordt door al het Dance/R&B/Hip-hop-geweld. Paradiso was goed vol en voor de aanwezigen een memorabele avond.

Philip Nijman