Amsterdam World: Lissabon en haar diaspora
Op zaterdag 17 en zondag 18 november vond in het Muziekgebouw aan ‘t IJ het eerste Amsterdam World festival plaats, waarin in dit keer losjes om het thema Lissabon en haar Diaspora artiesten waren geprogrammeerd.
Muziekgebouw aan ’t IJ is een geweldige locatie voor een festival als deze waarin kleine optredens in de Foyer en uitspattingen in de Grote Zaal plaatsvinden, maar ook de open trappen en gangen gebruikt worden als podium of juist als zitplaats. En dat alles in een gebouw waarin je door de enorme glazen pui het (koude) water wel haast kunt aanraken.
De intieme morna’s van de Kaapverdische Dina Medina en de Braziliaanse gitarist Rogerio Bicudo kwamen zeer goed tot hun recht in de foyer. Het optreden van Medina was lekker relaxt om het festival mee te starten. Op de banken en trappen zaten mensen te luisteren en de sfeer was ontspannen. En dat bleef ook zo. De ronde, melodieuze arrangementen kenmerkend voor de lusofone muziek kwamen in verschillende variaties aan bod bij Manecas Costa en Neco Novellas. Naarmate de avond vorderde werden de concerten langzaam opzwepender met GMB, die een Kaapverdische hiphop ten gehore brengt en een akoestische set van Zuco 103. Tussendoor verzorgde DJ’s Jairzinho, Dj Ishtar en DJ Buscemi inspirerende entre acts. Beyond Magazine reikte zaterdags de eerste Beyond Publieksprijs uit aan de Belgische formatie Orchestre International du Vetex. Dit 19-koppige orkest brengt met haar uitgebreide blazerssectie knalharde up tempo feestmuziek. Geweldig op zomerse festivals; op de zaterdagnamiddag moest het aanwezige publiek in de Grote Zaal er nog even aan wennen. En alleen de meegekomen fans sprongen direct in het rond.
In tegenstelling tot de vol geprogrammeerde zaterdag waren zondag verspreid over dag een koffieconcert met Fernando Lameirinhas, Tito Paris en Dina Medina te zien, de film Fados’ en afsluitend een concert van Mariza. Extra tijdens dit optreden was het gastoptreden van Tito Paris en de flamenco danser Patrick de Bana. Het Nederlandse publiek is weg van Mariza en haar vertolking van de fado dus dat de zaal plat zou gaan, was te verwachten. Toch was het niet Mariza’s beste optreden; de theatrale bewegingen, de vocale uithalen en het switchen tussen heel zacht en ‘forte’ waren te vaak ‘over the top’. Dat is niet nodig; de zaal was klein en Mariza’s stem en uitvoering van de fado is van zich zelf al krachtig genoeg. De begeleiding van Patrick de Bana was indrukwekkend in Primavera waarin Bana overduidelijk contact zocht via zijn dans met Mariza maar waar telkens het laatste gebaar wanhopig werd ingetrokken. Het resulteerde in een krachtig totaal beeld waarin dans en zang elkaar versterkte. In Transparente was het contact tussen zangeres en danser er wel degelijk en daagde ze elkaar voortdurend uit. In de muzikale begeleiding die naast de klassieke Portugese gitaar, bas en akoestische gitaar, bestond uit cello, viola, viool en percussie, sprong vooral de rol die de viool en percussie kreeg er uit. Violist Antonio Borbosa begeleidt al jaren Mariza en in haar exploratie van de fado wordt de rol voor Borbosa groter en veelal werkt die wonderwel goed. Zoals in Gente de minha Terra. Voor ‘Barco Negro’ gebruikt Mariza vaak de percussie van Joao Pedro Ruela en zo ook dit concert. In dit concert was hij veel vaker te horen; soms op de achtergrond in bijvoorbeeld Transparente, passioneel op de voorgrond in Tito Paris’ vertolking van Saudade.
Amsterdam World kan als een geslaagd festival beschouwd worden; ook al was het niet uitverkocht. Locatie was geweldig, keuze voor artiesten gevarieerd en inspirerend met een goede mix van bekend en nieuwkomer. Initiatiefnemers Beyond Magazine en label World Connection hebben een volgende editie gepland in februari 2009. Kan dat niet eerder?
Mildred Theunisz