Canto Nono in de kleine zaal van Het Concertgebouw

Amsterdam, 25 mei 2005

Abbonementreeksen hebben voor- en nadelen. Om het abonnement vol te krijgen kiest het publiek soms voor een optreden ‘dat ook wel leuk is’. Ze komen soms voor pijnlijke verrassingen te staan. Het lieftallige Kaap Verdiaanse meisje dat je vanuit het programmaboekje toelachte zingt geen Morna, maar laat de gitaren gieren en het aantal decibellen licht hoger dan verwacht.
Voordeel is dat je als zaal groepen kunt programmeren die interessant zijn (muzikaal) maar waar het publiek nog nooit van gehoord heeft. Er spelen geen bekende namen in mee, de cd’s zijn niet verkrijgbaar en ga zo maar door. Door ze in een abbonementsreeks op te nemen ben je als zaal verzekerd van publiek.
Canto Nono is daar een goed voorbeeld van. De a-capellagroep uit Oporto heeft hier (nog) geen cd uit en het soort optreden (zang en geluidscollages) vragen toch een zekere kennis van de taal.
De kleine zaal zat goed gevuld voor een woensdagavond en het publiek kreeg een mooi, integer en soms uitbundig concert voorgeschoteld. De groep, bestaande uit 4 mannen en 4 vrouwen, wisselden hun liederen af met straatbeelden uit hun geliefde Oporto, taxi- en tramritten en een live radioverslag van een wedstrijd Benfica-Oporto (Benfica scoort natuurlijk). Die straatbeelden hebben iets fascinerendst, wie het viswijf en de mooie jongen ‘doen’ is duidelijk maar die radio, het publiek, het trammetje en de rammelende motor ……………… je zit erbij en raadt erna.
Canto Nono weet de lengte van dit spektakel precies goed in te schatten en hierdoor ontstaat een afgewogen geheel met de liederen. Met deze is niks mis, goed uitgevoerde a-capella maar van het soort waar Montezuma’s Revenge, Vocal Sampling en de oude Zap Mama ze in is voorgegaan en waar menig groep ze nog in zal volgen.

Al met al was het een sympathiek concert en wie geweest is heeft een prima avond gehad.

Philip Nijman