Mariza en publiek Carré stuwen elkaar op tot grote hoogten
Carré, Amsterdam, maandag 9 mei 2005

Eerlijk gezegd had ik twijfels over het concert van Mariza in Carré; wat zou er over blijven van de intimiteit. De indruk die de fado maakt - in zijn sobere bezetting van gitaar, bas en portugese gitaar – tezamen met de zang van Mariza, zou die niet verloren gaan?

Na de release van haar eerste cd Fado em Mim in 2001 gaat de internationale carriére van Mariza in een sneltreinvaart; concert na concert volgt, ze reist de hele wereld over en is korte tijd ook verschillende malen in Amsterdam te zien. Wat mij toen opviel is dat er kennelijk te weinig tijd was voor ontwikkeling, bezinning en creativiteit. Haar uitzonderlijke expressieve optreden lijkt een gimmick te worden, ze vertelt dezelfde grapjes en ook lijkt haar stem wat minder als ik haar voor de 3e maal zie optreden. Misschien gaat het allemaal te snel. De tweede cd Fado Curvo (2003) vind ik minder interessant; toch blijf ik de carriere van Mariza volgen. Ze raakt me nog steeds met haar interpretatie van de fado. Transparente (2005) doet mijn hart sneller kloppen en dus op naar Carré.

Het openingsnummer gaat wat houterig, maar al snel zijn de eerste zenuwen weg en zingt Mariza de sterren van de hemel. De zaal hangt – terecht – aan haar lippen. Stil en ingetogen – soms lijkt het met ingehouden adem – wordt er geluisterd om vervolgens – opgezweept door Mariza mee te zingen en mee te klappen met een Portugees volksliedje. Mariza lijkt meer ontspannen dan een tijd geleden; zowel bij het zingen als in het contact met het publiek. Nog steeds is ze expressief in haar lichaamstaal en bewegingen, maar het lijkt echter dan tevoren.

De begeleiding wordt voor een aantal nummers uitgebreid met viool, cello en percussie. Het maakt nummers zoals ‘Transparente’ en Há uma música do povo’ voller, zonder bombastisch te worden. Ook nummers in traditionele begeleiding, zoals ‘Cavaleiro Monge’ en ‘Montras’, komen goed tot hun recht in Carré. In Barco Negro worden alle theatrale effecten van stal gehaald door het staccatoritme te versterken met licht – en toch is het niet ‘over the top’. Het is geen show; de muziek blijft overeind staan. Richting het einde van het concert volgt hoogtepunt na hoogtepunt. Een vrolijke ‘Sinhor Vinho’, een geweldige vertolking van ‘Maria de Lisboa’ en zeer cliché wordt voor de Portugezen in de zaal nog maar weer eens ‘Uma casa Portugeuse’ van stal te halen. Maar het nummer klinkt fris en staat als een huis. Er volgt nog een akoestische vertolking van Fado da Mouraria. Het concert eindigt, tenslotte, niét met een vrolijke uitsmijter, maar met ‘O gente de minha terra: een serieus nummer dat je tot diep in je ziel raakt. Overrompelt en diep onder de indruk verlaat ik Carré. Het is een understatement als ik stelt: Mariza en Carré – ze kan het.

Foto:Joke Shot