Mariza in Het Concertgebouw, Amsterdam, 11 april 2007
Mario Pacheco en co. in Het paard van Troje, Den Haag, 12 april 2007

Portugese dubbelslag.

Twee concerten met dezelfde oorsprong maar een geheel andere uitvoering. Dat Is misschien wel de beste omschrijving voor de twee totaal verschillende concerten die de 11e en 12e in twee steden en twee totaal verschillende zalen plaatsvonden.

Mariza is al een tijdje bezig met een tour langs concertzalen waar ze zich laat begeleiden door grote orkesten. In Nederland was dit Het Metropole Orkest. De keus lag voor de hand. Het orkest timmert al jaren aan de weg in diverse stijlen en afficheert zich als ‘The world's leading jazz & pop orchestra’. Het concert van 11 april was het afsluitende van 3 concerten die orkest en fadista gaven.
Het resultaat was gemengd. In de eerste set kwam haar stem soms niet boven het orkest uit. Dit werd opgelost door de schuiven open te zetten met als gevolg het rondgalmen van de zang. Ook de meegereisde (versterkte) Portugese- en klassieke gitaar kwamen vaak niet boven het (onversterkte) orkest uit. Het kan zijn dat ik een pietlut ben in deze want deze schoonheidsfoutjes konden het enthousiasme van het publiek niet drukken.
In de tweede set had men het geluid perfect onder controle en nu vulden orkest en fadista elkaar aan en was het resultaat een diva waardig.

Mario Pacheco is heeft zijn sporen verdiend als componist, arrangeur en fabuleus bespeler van de Portugese gitaar. Voor het concert in de Haagse popzaal Het paard van Troje werd hij bijgestaan door Marta pereira da Costa op Portugese gitaar, een klassieke gitaar, staande bas en twee fadista’s. Door De Costa een plaats te geven in zijn begeleiding geeft hij de traditie weer een kans. De Portugese gitaar is een instrument dat vroeger voornamelijk door vrouwelijke gitaristen werd bespeeld. Het spel van Pacheco is simpel en tegelijkertijd complex in zijn eenvoud. Zoals u en ik ademen, zo speelt hij gitaar. Tegen het eind van het concert was hij op dreef en merkte één van de techneuten op dat hij veel rockconcerten had gezien, maar zulk snelvingerwerk zelden.

De fado’s die Rodrigo Costa Felix vertolkte waren goed, gedegen, maar miste inhoud en volume. Hij wist goed hoe hij moest zingen en meer dan dat was het ook niet. Dat was bij Mariza anders. Ondanks haar jonge leeftijd heeft ze wel de nodige emotionele bagage om de diepgang van de nummers ook waarde te geven. Was het de dag daarvoor nog allemaal jolijt en bijna dertien in een dozijn. Deze avond gaf ze zich helemaal en stelde zich in dienst van het spel van Pacheco. De aanwezigen hebben een uniek concert meegemaakt. Een gitarist die alleen maar beter werd en een fadista (die je anders alleen maar in grote zalen ziet) die zich volledig gaf.

Philip Nijman