Mísia in Paradiso

Amsterdam 1 februari 2006

Mísia behoort tot de tussengeneratie van de fadista’s. Te laat begonnen om mee te doen met de generatie van Amália, Argentina Santo en Alfredo Marceneiro, en al jaren bezig toen Mafalda Arnauth, Camané en Mariza populair werden. Ze weet zich overigens in goed gezelschap van Jorge Fernando en de in Amsetrdam wonende Maria de Fatima.
Eén ding wat deze generatie typeert is niet de kwaliteiten van hun fado’s, maar het gebrek aan belangstelling van publiek en media.
Over dat laatste had Mísia in Paradiso niet te klagen, alle 650 stoelen waren gevuld en de toeschouwers zagen een fabuleus concert.
Mísia had een optreden rond het hotel Drama Box (de titel van haar nieuwste cd) gemaakt. Een hotel waar de troostelozen der aarde onderdak vinden. Zo leeft er een pyromane guitarraspeler die met zijn sigaret gaatjes brand in het beddegoed, een frauderende belastinginspecteur, een Cubaanse spion, een zeezieke matroos en een jongen die nooit zijn kamer uitkomt. Deze vaste bewoners vinden her en der achterblijfselen van gasten zoals teksten van Dalida, operettes van Weill en ga zo maar door.
Mísia heeft een stem die je eigenlijk alleen maar met fado kunt associëren. Hier had je bij de bolero’s, chanson en tango’s die ze zong het gevoel dat je naar fado zat te luisteren en paste ze hierdoor wonderwel in het programma dat verder werd gevuld met voornamelijk fado’s. Voornamelijk, want ze zong ook twee nummers van haar Paredes-cd.*
Ze is haar zangcarrière ooit begonnen als crooner in clubs en op TV. Dit kwam helemaal tot zijn recht in het concept van het hotel als kapstok voor haar optreden. Soepel vertelde ze anekdotes, al dan niet fictief, over de nummers, maakte grapjes met het publiek en was zo de gastvrouw van de avond. Ze was hiermee helemaal terug bij het nederig begin van de fado; een fadista die het publiek in een café amuseert.

Dat Mísia zich niet aan de conventies van de stijl houdt heeft haar in het begin van haar carrière praten gespeeld in Portugal. Nu is het waarschijnlijk haar grootse pré ten opzichte van de huidige generatie fadista’s. De fado-zingende ice-queen uit haar Rituals-tour en nu de licht neurotische Drama Box-gastvrouw. Het zijn allemaal visuele aanvullingen op prachtig gezongen concerten, aanvullingen die die optredens een extra lading geven en daardoor uitstijgen boven een normale avond fado. De staande ovatie die ze ontving na de vertolking van de klassieker Lagrima was gemeend, kwam diep uit het hart en schreeuwde om meer. Helaas dat toen het licht aanging.

* Noot: Carlos Paredes is een meester op de Portugese gitaar en zijn instrumkentale nummers zijn tot de cd van Mísia nooit zo van geidchten als tekst voorzien. Door de stem van Mísia lijken het hierdoor fado’s zonder dat ze dat zijn.