SpinviS - Lotus Europa
Odeon, Zwolle, zaterdag 26 maart 2005

Zeer zeker de moeite waard. Solo, de openingsact zette de trend bij het verwachtingsvolle publiek. Zanger Michiel Flamman zong met licht nasale stem in het Engels met een duidelijk Nederlands accent en werd begeleid door pianist Simon Gitsels. De nummers van solo zijn emotioneel, maar mooi. Het accent van Flamman werd geleidelijk minder, maar het niveau van het openingsnummer werd niet meer gehaald. De akoestische gitaarstukjes van Flamman waren te vlak en haalden de aandacht weg van de getalenteerde pianist. Na een daverend applaus verdween Solo van het podium en lichtte het grote videoscherm weer op. Terwijl de band opkwam speelde op het scherm een video van Hans Kok.

Na minutenlang psychedelisch gekraak en gepiep begonnen beeld en geluid vorm te krijgen. Heel soepel vloeide het abstracte geluid over in een nieuw nummer, met een zware beat. Daar staat Erik de Jong, in beige broek en wit overhemd. Een hele nette man, het blijft een rare gewaarwording. Zijn muziek past niet bij zijn voorkomen.

Al snel blijkt dat de geluidsmensen van Odeon 3e klas prutsers zijn. Het geluid staat te hard, de boxen kreunen en trillen bij hoge en lage tonen en zo verliest het concert een belangrijk deel van haar charme. Maar het blijft Spinvis en de sfeer in de zaal is goed.

Na getrakteerd te zijn op een rits nieuwe nummers met sfeervolle filmpjes van Hans Kok is het tijd voor een paar oudere nummers in een nieuw jasje. De nummers worden goed uitgevoerd in de nieuwe bezetting. Nieuwe bandleden zijn cellist Saartje van Camp en Arjan Witte, die de elektronische effecten verzorgt en een uiterst vermakelijk pauzeprogramma geeft. Hoewel er nieuwe mensen en nieuwe nummers zijn, mis je bepaalde instrumenten bij de oude nummers, zoals de bandoneonsolo bij astronaut.

De beelden van Kok leiden de aandacht af van de band, je moet die toffe filmpjes zien. Dat zal De Jong zich zeker realiseren, hij was nogal huiverig om live op te treden. Ergens is het een nobel streven om als band de aandacht niet teveel op te eisen. De video is om naar te kijken en de band maakt de muziek.

De nieuwe nummers verschillen nogal met het bekende werk van Spinvis. Er wordt meer geëxperimenteerd met ritme in tekst (op Koning van de Hoge) en er wordt meer aandacht besteed aan de elektronische effecten. Opvallend was Bijt mijn tong af, het vrolijke, poprock nummer dat er echt uit sprong. Ook het punk-verleden van Erik de Jong komt terug in de show, vooral bij de nieuwe nummers komen quasi-punk ragsessies voor. Punk past niet bij de Spinvis die wij kennen en gezien de slechte akoestiek in de zaal waren deze uitstapjes geen succes.

Spinvis’ paradepaardje in de staat van narcose begint in een kakofonie van geluid, bouwt op naar prachtige solo’s van toetsen en cello. Het nummer ontwikkelt zich van ingestudeerde herrie naar prachtige, ook ingestudeerde, harmonie.

Afsluiter het voordeel van video is de nieuwe smalfilm. Bij de toegift van drie nummers, waaronder een piano uitvoering van smalfilm, was De Jong verrassend goed bij stem. Loepzuiver en op ritme, je vraagt je af waarom dat het bij de rest van het optreden niet kon.

Hoe leuk het ook is om Spinvis live te zien en hoe goed de nieuwe nummers zijn, het is allemaal ingestudeerd. Er is geen ruimte voor improvisatie. Live mis je de finesse van zuivere zang, bandoleon, beats en mooie elektronische effecten. Erik de Jong is Spinvis en hij doet zijn werk het beste alleen, zonder publiek. Spinvis begon als de collagemuziek op het zoldertje van De Jong, daar moet het weer verder gaan. Het is wachten op het nieuwe album, dat voor medio 2005 gepland is. Stiekem hoop ik op een DVD met een studioversie van de nummers en de beelden van Kok.

Reinier