“Zeg, waarom heb jij eigenlijk geen lp’s van Jackie McLean”, vroeg een in mijn platenkast grasduinende vriend. Het klonk bijna bestraffend. “Prachtige hardbop met hartverscheurende ballads”, vervolgde hij ongevraagd. “Mijd die jaren zestig-shit, want dat is teveel geflirt met avant-garde”, klonk het nog dringender.