Roots in the Park: Bring the Family!

28 juni 2015

Natuurlijk werkte het zomerse weer in het voordeel. En stralend was het in het Utrechtse Julianapark. De tweede editie van Roots In The Park, een intiem festival voor fijnproevers van americana, soul, blues en rock was een Lazy Sunday op zaterdag met een zich aangenaam verpozend, ongeveer tweeduizendkoppig publiek. Bring the Family, maar dan letterlijk: een familie-uitje in het park. Gezellig, gezapig en tóch ook wel rock-‘n’-roll. De muziek gold alle aandacht en dat werkte ronduit verfrissend, zeker in onze huidige spektakelmaatschappij. Eén podium geflankeerd door frietkraam, pizza-pastatent, een platenstand en diverse drankplekken. Het was zo’n zeldzame middag en avond waarop alles klopte. Goed geluid, een afwisselend en toch coherent programma, geoliede organisatie en een doorgaans aandachtig luisterend publiek.

Het programma werkte zich in de loop van de dag en vroege avond naar de climax toe, daarbij alle toppen van de menselijke smartelijkheid beklimmend en zich daarbij vaak bevindend in het fascinerende grensgebied van bloei en verderf. Er waren zowel de vrolijke fratsen van de Brit James Hunter, die al pratend wel een reïncarnatie van Tommy Cooper leek, als de ongepolijste en daardoor zo zuivere gevoelsexplosies van Dayna Kurtz of de ietwat gepolijste, zij het daarom nog wel authentiek klinkende soul en blues van Louisiaan Marc Broussard. Laatstgenoemde zong Another Day in een werkelijk hartverscheurend duet met de Nederlandse X-Factor-winnares Lisa Lois. De uit Joplin, Missouri komende Ben Miller Band pakte letterlijk uit met een rijk ongelikt en rebels amalgaam aan instrumenten en rootsstijlen en wist daarmee het zomers lome publiek uitbundig op de been te krijgen. Een trio dat zich live doet kennen als een belevenis.

Het laatste woord was aan John Hiatt en zijn Combo, hun enige optreden in Nederland tijdens een drie weken durende Europese tournee. Het werd dankzij de voorbeeldige setlist, de energieke en ontwapenende zang en de perfect toegeruste begeleiders een memorabel optreden. De bezetting bestaat uit de twee oudgedienden Dave Ranson op bas en Kenneth Blevins achter de drums, de ritmesectie van zijn band The Goners uit de late jaren tachtig, en de van Patty Griffin gestolen gitarist Doug Lancio, aangevuld met de jonge bijzanger Brandon Young. De subtiele muzikale verschillen tussen de strak ritmische gitaarpartijen van Hiatt en de virtuoze frivoliteiten van Lancio op elektrische gitaar en mandoline plus de typische net achter de beat spelende tandem uit Louisiana maakte het geheel swingend en tegelijk apart qua timing.

Hiatt kreeg exact anderhalf uur de tijd om zijn muzikale verhaal uit de doeken te doen. Onbegonnen werk, gezien diens enorme discografie, maar juist vanwege die tijdsrestrictie won het optreden aan urgentie. Als zich in de beperking de meester toont, was Hiatt grootmeesterlijk in Utrecht. Hij hield de vaart erin met rockers als Perfectly Good Guitar, Tennessee Plates en het fenomenaal op ritmegitaar gespeelde Paper Thin. Daarnaast kwamen enkele van de meer ingetogen nummers van zijn laatste album Terms Of My Surrender aan bod evenals zijn akoestische klassieker Crossing Muddy Waters en het immer opzwepende Cry Love. Publieksfavorieten als Thing Called Love en Memphis In The Meantime ontbraken evenmin. En tot slot kreeg de bruiloftballade Have A Little Faith In Me, dankzij Veronica-radio zijn claim to fame in Nederland, een fraaie semi-akoestische touch up.

Ja, John Hiatt is ouder, loopt inmiddels zo krom als een hoepel en zijn stem heeft qua bereik ingeleverd, maar juist in dat stijlvol toestaan van die biologische onomkeerbaarheid toont hij zich bestand tegen de tand des tijds. Hiatt bijt niet terug naar de tijdgeest als een tandeloze leeuw die het brullen heeft verleerd. Nee, hij laat de tijd in zijn werk en leven gelaten toe zoals het een country gentleman betaamt: soulful en stijlvol. De oude eik met zijn markante bladerpracht staat nog steeds fier overeind. En Roots in the Park verdient het om wortel te schieten in het rijkgeschakeerde Nederlandse festivalaanbod.