Aftellen tot Once in a Blue Moon (6): Baptiste W. Hamon

16 augustus 2019

Een blik op het ‘blokkenschema’ van Once in a Blue Moon leert dat het op 24 augustus heel goed mogelijk is 10 shows in z’n geheel bij te wonen. Da’s een knappe score voor een eendaags festival en maakt dat het kaartje z’n prijs wat mij betreft méér dan waard is. Of ziet u iedere week  zulke acts voor omgerekend een eurootje of zeven?

Toch zijn er, hoe slim het programma ook in elkaar steekt, altijd keuzes te maken. Terwijl de shows op het grootste podium prachtig overal tussendoor laveren, overlappen elders op een paar momenten acts elkaar. Zo staat tegenover ‘Texas pianoman’ Robert Ellis rond 14.00 uur de Franse singer-songwriter Baptiste W. Hamon. Beiden waren de afgelopen jaren meermalen in ons land te zien en brachten uitstekende platen uit. Ellis mocht tot dusver op wat meer publiciteit rekenen dan zijn collega en dus breek ik graag een lans voor de sympathieke Fransman, die live beslist zijn mannetje staat.

Toen ik Baptiste begin 2018 na een concert sprak, vertelde hij dat hij maar wat blij was met het Nederlandse publiek, dat er niet om leek te malen dat hij zich van twee talen bediende. Veel mensen in Frankrijk begrepen niet veel van zijn in Nashville opgenomen debuutplaat L’Insouciance. Niet de bewust op Amerikaanse leest geschoeide sound van Hamon zorgde voor verwarring, maar het feit dat de liedjes op het album goeddeels in het Frans werden gezongen.

De begin dit jaar verschenen opvolger Soleil, Soleil Bleu doet het in dat opzicht waarschijnlijk beter bij het thuispubliek. Hamon nam de plaat goeddeels op in zijn woonplaats Parijs en dat lijkt hoorbaar, want ook Franse muziektradities worden nadrukkelijker omarmd. Hij profileert zich andermaal als uitstekend songschrijver en zanger in negen fraaie, bij vlagen melancholieke luisterliedjes. Het zijn in beginsel chansons, maar ook overduidelijk geïnspireerd door het werk van Townes Van Zandt en Bob Dylan en jongere collega’s. Zoals Will ‘Bonnie Prince Billy’ Oldham, inmiddels een goede vriend van Hamon. Met het tweetalige duet Comme La Vie Est Belle zorgden Baptiste en Will al vroeg op L’Insouciance voor een hoogtepunt. Op Soleil, Soleil Bleu maakt Oldham wederom zijn opwachting, ditmaal subtiel meezingend in Mon Capitaine, een fraaie bewerking van zijn eigen Black Captain nota bene. Verderop de plaat slaat de balans in Engelstalige tracks als Coming Home of de wonderlijke ritmebox-woestijnblues Bloody Mary duidelijk door naar de americanakant. Songs als het gloedvolle Je Brûle zijn natuurlijk hartstikke Frans, maar Hamon weet stijlen en sferen vooral goed te mengen. In J’Aimerant Tant Que Tu Reviennes bijvoorbeeld, waar een pedal steel subtiel de sfeer meebepaalt. 

Terwijl Robert Ellis ongetwijfeld een flink deel van het publiek entertaint, zou Baptiste W. Hamon elders op het terrein best eens voor een ‘geheim’ intiem hoogtepuntje van het festival kunnen zorgen. Het kleinste Once In A Blue Moon podium leent zich daar in ieder geval uitstekend voor. Keuzestress is een onontkoombaar fenomeen voor de festivalbezoeker die ervoor past van alles een beetje maar niets volledig te zien. Maar zelfs dat heeft zijn charmes; de voorpret begint immers al bij het ‘plannen’ en het gevoel na een ‘juiste keuze’ is onbetaalbaar. Ik wens u veel plezier en wijsheid toe!

Baptiste W. Hamon speelt tijdens het Once In A Blue Moon festival van 13.55 tot 14.45 uur op het Fuelled by Lagunitas podium.