Aftellen tot Once In A Blue Moon: Dylan LeBlanc

11 juli 2019

Voor velen zal de naam Dylan LeBlanc niet nieuw zijn. Met Paupers Field, zijn in 2010 verschenen debuutalbum, gaf de toen amper 20-jarige singer-songwriter immers een memorabel visitekaartje af. De plaat vol goed doorwrochte, stemmig ingetogen liedjes werd (ook in ons land) door americanaminnende fijnproevers enthousiast onthaald. Dat niemand minder dan Emmylou Harris meezong op prijsnummer The Creek Don’t Rise genereerde natuurlijk nog meer publiciteit en Amerikaanse media ronkten zelfs over een ‘nieuwe Neil Young’. Zulke lofzangen zeggen natuurlijk wel degelijk iets zeggen over stemgeluid en schrijverskwaliteiten. Toch worden ze door de bescheiden muzikant pertinent afgewimpeld, al steekt hij zijn bewondering voor inspirators als Young ook niet onder stoelen of banken. Hij smokkelt geregeld een van diens nummers de setlist binnen en trakteerde in dat kader de bovenzaal van Paradiso in september 2017 op een gloedvolle cover van Unknown Legend.

Na het droomdebuut Paupers Field leek zijn kostje gekocht, maar eenmaal ‘doorgebroken’ belandde LeBlanc in een leven vol drugs en drank, die hij essentieel achtte om tot schrijven te komen. Opvolger Cast The Same Old Shadow kon nauwelijks in  de schaduw staan van z’n voorganger, maar op Cautionary Tales uit 2015 was het niveau weer helemaal daar en bewees LeBlanc zich te hebben ontworsteld aan de neerwaartse spiraal. De tien uitstekende nummers op die plaat klinken als een klok, mede dankzij de inbreng van producers John Paul White (Civil Wars) en Ben Tanner (Alabama Shakes, die net als LeBlanc zelf tijdens het opnemen en mixen steeds het geluid van de late jaren zestig en vroege jaren zeventig in het achterhoofd hadden.

Op zijn begin juni van dit jaar verschenen vierde album Renegade trekt LeBlanc die lijn door, waarbij het geluid wat steviger is aangezet dan voorheen en herinnert aan zowel succesvolle Amerikaanse Westcoast-bands als aan hun vuigere Southern rock collega’s. Medeverantwoordelijk daarvoor was ongetwijfeld Dave Cobb, die voor zijn productiewerk aan succesvolle albums van onder meer Sturgill Simpson, Jason Isbell en Chris Stapleton al een hele plank vol Grammy- en andere awards verzamelde. Een minstens zo belangrijke rol echter wordt gespeeld door LeBlanc’s vaste begeleidingsband The Pollies. Tijdens de concerten van de afgelopen jaren vormde juist het groepsgeluid, inclusief hechte samenzang, al een overduidelijke voorbode van de sound op Renegade. En het moet gek lopen willen de heren die ook op 24 augustus tijdens Once In A Blue Moon niet overtuigend ten gehore brengen. Alle reden dus om tijdig in het Amsterdamse Bos aanwezig te zijn, want Dylan LeBlanc is de die dag de openingsact op het Blue Moon podium.

Dylan LeBlanc speelt tijdens het Once In A Blue Moon festival op 24 augustus van 13.00 tot 13.50 uur.