Cary Morin, nieuwe folkbluestopper

10 september 2015

‘The Native-American Taj Mahal’ en de ‘Dylan of Durango’, het zijn twee omschrijvingen die we lazen om de akoestische folk- en bluesgitarist Cary Morin te duiden. Op grond van zijn derde album Tiny Town zouden we daar zelf ‘De nieuwe Kelly Joe Phelps’ van willen maken. Morin is een even fabuleuze finger picking gitarist en koerst dezelfde middenweg tussen folk en blues als Phelps op zijn beste platen (Shine Eyed Mister Zen, Tap The Red Cane Whirlwind). Morin betoont zich bovendien een even uitstekend liedjesschrijver en zingt ook nog eens minstens zo goed.

De Crow-Indiaan uit Billings, Montana, die tegenwoordig in Colorado woont, wordt vaak geprezen als een van de beste akoestische gitaristen en daar is weinig tegenin te brengen. Maar gezien zijn al zijn kwaliteiten kan hij zich scharen in het rijtje excellente rootsartiesten als Kelly Joe Phelps, Taj Mahal, Eric Bibb en Chris Smither. Een vergelijking met Bob Dylan is voor ons niet aan de orde, die is van de buitencategorie. Bovendien, waar je Morin's stijl heel gemakkelijk kunt spiegelen aan die vier genoemden, vaart Dylan ook inhoudelijk een heel andere koers. Een heel nieuw geluid laat Morin ook niet horen, maar nogmaals: wie Phelps, Mahal, Bibb en Smither erg kan waarderen, heeft er absoluut een nieuwe favoriet bij.

Tiny Town van Cary Morin verschijnt in eigen beheer is onder meer te koop via www.cdbaby.com.