Frédérique Spigt speelt tegen windmolens

23 december 2014

Frédérique Spigt tourde de afgelopen maanden door het land met The Medicine Show. Met recht een show: aanstekelijke country en bluegrass, een ware goocheltruc en veel droge humor. Er valt heel wat te beleven op zo’n avond. Desondanks was er weinig media-aandacht en daar had de opkomst onder te lijden.

Vrijdag 31 oktober. Alkmaar, Theater de Vest. In de kleine zaal is Frédérique Spigt haar spullen aan het uitpakken. “Is het café al open? Dat zou wel prettig zijn.” Op cowboylaarzen loopt ze met grote passen naar de bar. “Proost!”  Het make-up-tasje komt op tafel. Ze zoekt naar de juiste spullen en zet een klein rond spiegeltje tegen een kaarsenstandaard. De wimperkrultang komt tevoorschijn. Zingend: “Wees niet bang voor de krultang.” Een klein potje met crème voor onder de ogen. “Nee, geen lippenstift, dan voel ik me een travestiet.”

Straks na de soundcheck gaat ze met haar band naar de pizzeria. “Meestal nemen we eten mee voor in de magnetron, pizza is luxe voor ons. En misschien wel voor veel meer mensen. Want sinds de kaalslag in de cultuur… Kijk, het zijn niet eens de bezuinigingen die ons de das om doen, maar de manier waarop dat naar buiten is gebracht, die hele discussie daarover. Wat Halbe Zijlstra [toenmalig staatssecretaris van OCW] heeft gedaan, die heeft het gewoon kapot gepraat, dat reken ik hem echt aan. Niet alleen het theater, maar ook jeugdtheater- en muziekscholen moesten bezuinigen. Terwijl kinderen die opgroeien met muziek en theater, dat zijn leuke kinderen. Als je op het platteland woont, dan sta je dicht bij de natuur. Dat is een zegen, dan je hebt iets om handen, naar mijn gevoel. Maar in de stad zitten kinderen alleen maar achter de computer. Dat is toch verderfelijk voor het wasdom? Of hoe zeg je zoiets?”

In het tv programma Opium zei je: Mensen hebben volgens mij een bepaald beeld van mij, ontoegankelijk, altijd dronken… “Ja, dat denk ik wel eens. Dat zou zo kunnen zijn. Ik kan de vinger er niet opleggen. Nee, ik ben niet ontoegankelijk. Integendeel. Maar ik heb het hart op de tong en ik denk niet dat mensen dat graag willen. Ik heb een eigen mening maar die is ook niet zo controversieel dat het niet uit te zenden valt, zeg maar.”

Levert zo’n optreden voor radio of tv concreet iets op? “Televisie denk ik wel ja. Niet voor niets zit iedereen daar bovenop. Kijk, bij DWDD word ik gevraagd om André Hazes te doen. Hartstikke leuk, maar ik vind dat ik ook wel een plekje verdien om te laten zien wat ik doe, zeker zo vlak voor een tournee. Ik zou in Pauw komen maar die was natuurlijk in felle competitie met RTL Late Night en toen hebben ze de muziek er uitgehaald want dat was een zapp-moment. Het kijkcijferfenomeen is natuurlijk een gruwel.”

En RTL Late Night? “Nou, dat hebben we wel geprobeerd maar daar werd eigenlijk niet echt op gereageerd. Terwijl dat voor mij ontzettend goed zou zijn, dan kan ik weer een paar jaar vooruit. Ik hoor niet bij de publieke omroep en ook niet bij de commerciëlen. Wie vertegenwoordigt mij, dat is een beetje de vraag. Als ik naar Engeland kijk, de BBC, daar worden mensen die al zo lang mee gaan gewaardeerd. Maar blijkbaar hoor ik na veertig jaar toch niet tot de gevestigde orde. Of ze vinden me niet goed genoeg. Het is geen klaagzang, want ik leef nog steeds van de muziek. Ik ken ik weet niet hoeveel muzikanten die echt geen werk meer hebben. Het is voor een hoop mensen gewoon gedaan. Niet voor mij, ik heb altijd werk en als er geen werk meer is dan genereer ik werk. Soms speel ik in een theaterstuk, of maak ik een programma voor RTV Rijnmond.’

Hoe loopt de theatertour? “Wisselend. De zalen zitten beslist niet vol. Vergeleken met de vorige tournee Land is het min of meer hetzelfde, maar ja. In Franeker waren er misschien maar tachtig verkochte kaarten. Dat is echt te weinig. Er stond wel de volgende dag in de krant: ‘Een gemiste kans voor de Franekers.’ Dat maakt mijn dag dan weer goed. Nee, ik ben niet echt bang. Thuis kijk ik de verkoopstanden in. Als ik zie dat er in bijvoorbeeld Mierlo slecht verkocht is, duik ik op het internet en alles wat ik over Mierlo kan vinden stuur ik dan een mail. En ik Facebook en sms me helemaal suf, dat helpt ook. Maar die telefoon, ik heb wel vierkante ogen na een tijdje. Dat is niet zo erg, ik ben prettig verslaafd aan Twitter en ik vind het leuk om te bedenken hoe ik The Medicine Show op een sympathieke manier aan de man kan brengen. Als alles bij elkaar komt, zoals een cd en een première en ik moet mijn glasplaten nog schilderen voor het decor en ik moet ook nog promotie doen, dan lig ik wel eens zwetend in mijn bed: jéééézus, hoe lang moet ik dit nog volhouden?”

Zinkt je de moed soms niet in de schoenen? “Je kunt mij niet weg stuffen. Ja, als ik onder de groene zoden lig. Of misschien als ik een lang ziekbed heb, dat ik dan wel in de media verschijn. Thé Lau heeft zijn sporen echt verdiend, maar hij heeft  hard moeten werken de laatste jaren om zichzelf te profileren. Op het moment dat hij meldt dat hij keelkanker heeft, gaat de rode loper uit. Dat zegt niks over hem, maar over alles de manier waarop er omgegaan wordt met artiesten. Thé heeft op Pinkpop gespeeld, dat gun ik hem van harte en reken maar dat hij dat leuk gevonden heeft.” Ze zwijgt, met haar hand strijkt ze haar zwarte kuif naar achteren, die met dezelfde vaart weer terugvalt. “Ik zou dat een moeilijke afweging vinden. Maar ik denk dat ik voor de muziek zou kiezen. Ik zou denken: fuck it, ik ga lekker spelen. En dat denk ik eigenlijk iedere dag.”

Laatste voorstellingen The Medicine Show presents Frédérique Spigt: 3 januari in De Doelen, Rotterdam; 8 januari in De Harmonie, Edam.

Lees de recensie van The Medicine Show: De zingende medicijnvrouw.