Golden Earring, alive and kickin' in Tongeren

7 mei 2014

Hoe gek moet je zijn om naar Tongeren te rijden voor een concert, als Novastar op dezelfde avond bijna in je achtertuin optreedt?  Goed gek dus, laten we wel wezen. Gelukkig had ik een goed excuus vermits we onze tickets voor Golden Earring al gekocht hadden voordat er sprake was van de try-out van Novastar in Genk.

Doch achteraf zeker geen spijt naar de oude Ambiorix-stad te zijn afgezakt. Voor een uitverkochte Velinx – fijne zaal trouwens – speelde Golden Earring een denderend concert, het laatste van hun Unplugged Tour dit jaar. En of ze hun best deden. Wel vraag ik me af hoe de Earring fully plugged eigenlijk klinken? Ik schat dat ze als een tornado over het publiek heengaan, of als een laag vliegende straaljager.

Golden Earring, een van de langst bestaande groepen ter wereld – ze zijn nota bene ouder dan The Rolling Stones –, bracht in Tongeren een uitgekiende tweedelige set zonder zwakke momenten, waarin de bekendste nummers mooi verdeeld waren, wat het optreden een mooie constante flow meegaf.

De vier grijze oorringheren – allen sixty something – stonden op het podium met de gretigheid en het enthousiasme van een roedel jonge muzikale wolven die nog alles te bewijzen hadden. Vooral gitarist George Kooymans ging tekeer alsof zijn leven ervan afhing. Het was een waar genoegen ole George te zien rocken en zingen. Golden Earring heeft zowat alles bewezen wat er te bewijzen valt, met de onverwoestbare rockclassic Radar Love als meesterstuk.

Putain! Wat een sterk begin kregen we in Tongeren voorgeschoteld. Afgetrapt werd er met Back Home, een fantastische oude single, afkomstig van de titelloze lp uit 1970, waarin Barry Hay een fijn stukje dwarsfluit speelde, en dat zat het nummer als gegoten. Doch na dit nummer konden de dwarsfluitliefhebbers met een gerust gemoed naar huis gaan.

De stemming zat er meteen goed in en iets later kwamen onder meer Another 45 Miles, nog zo een knalgoeie sixties-single, gezongen door Kooymans, en zelfs nog ouder materiaal aan bod met In My House van Winter Harvest uit 1967. Daarna bleef het niveau constant met Sleepwalking en Just A Little Bit Of Piece In My Heart en Mad Love's Comin', ook al uit 1976, dat werd voorzien van een mooie flamenco-intro van Kooymans.

De eerste set werd afgesloten met een echte climax. Radar Love kreeg een messcherpe versie mee. En eigenlijk was ik een beetje verwonderd dat ze dit nummer na al die jaren nog steeds met zoveel enthousiasme konden brengen.

Het tweede deel werd aangevat door Kooymans solo, met een mooi akoestisch Murdock 9-6182 (...I Hang On, I Just Want You Back...). En het werd steeds beter met de powersongs When The Lady Smiles en Weekend Love, nummers die zich er perfect toe leenden eens lekker mee te brullen. Wat ik dan ook gedaan heb, uiteraard na even gecheckt te hebben of er geen bekenden in de buurt zaten, om toch maar zeker mijn reputatie niet naar de vaantjes te helpen. Doet goed soms, voor de gelegenheid je keel nog eens opentrekken, en dan had ik nog geen bier gedronken.

Als bis werd Long Blond Animal gespeeld, een schitterend nummer dat me doet terugdenken aan lang vervlogen tijden, ergens begin jaren tachtig, toen ik dit nummer leerde kennen door de vinylplaat Second Live, die ik regelmatig door het ouderlijk huis liet schallen.  Op de hoes van deze plaat staat de nog jonge George Kooymans in een macho spreidstand met zijn voeten bijna twee meter uit elkaar, iets wat hij in de Velinx ook nog soms in een (afgezwakte) versie liet zien.

Golden Earring brengt dikwijls simpele rockmuziek, met de bijbehorende cliché’s, maar ze doen dat wel verduiveld goed. In die mate dat ze in hun finest moments doen denken aan The Rolling Stones, die een halve eeuw geleden werden opgericht, doch wel – en ik zeg het nog een keer – ná de Golden Earrings.  Ik moet bekennen dat ik niet meer zoveel luister naar classic rock, maar if so, laat het dan gerust Golden Earring en de Stones zijn. En doe daar ook nog maar een goeie lap Bob Seger & The Silver Bullet Band bovenop.

Wat hebben we gemist bij dit concert? Niet zoveel, enkel Buddy Joe had ik graag nog eens gehoord. Het zal voor een volgende keer zijn.

Nog een mooie uitsmijter: in Humo van vorige week vertelde Triggerfinger-drummer Mario Goossens dat hij onlangs nog gesproken had met Cesar Zuiderwijk. En die had tegen hem zijn beklag gedaan dat zijn collega’s van de Golden Earring slechts een 25-tal keren per jaar wilden optreden en voor de rest op Curaçao op hun luie krent liggen. Terwijl hijzelf nog altijd veel meer concerten zou willen doen. De waarheid komt soms uit een drummermond.