Het varende circus van Delbert McClinton

25 januari 2016

Muziekcruises. Na drie keer op rij Cayamo, die zich richt op americana, dit jaar maar eens gekozen voor Sandy Beaches, waarbij het vooral draait om rhythm ’n’ blues. Een weekje op de Caraïbische Zee op een immense cruiseboot, eentje van de Holland-Amerika Lijn, genaamd de Westerdam. Het schip wordt bevolkt door zo’n 2000 mensen – bemanning, muzikanten en publiek. In de gangpaden en het ruime trappenhuis hangen tal van historische zeeslagen en 17de eeuwse stadsgezichten, allemaal typically Dutch. De min of meer moderne kunst komt voor rekening van Corneille. Typical arty farty?

Vanuit Fort Lauderdale, Florida gaat het de tweede zaterdag van januari richting de Caraïben. Onderweg wordt aangemeerd bij twee tropische eilandjes, Tortola en St. John. Zeven dagen gevuld met zon, zee en veel muziek. De Sandy Beaches Cruise is in feite het varende circus van de Texaanse rhythm ’n’ blues-veteraan Delbert McClinton. Op het podium is het een gezellig ons-kent-ons-sfeertje, veelal familie en muzikanten die elkaar al jaren kennen – met recht Delbert & Friends. Op deze alweer 22ste editie is de Lone Star State sterk vertegenwoordigd, zowel op als voor het podium. Hier en daar schreeuwt een T-shirt je knipogend toe Fuck Y’all, I'm From Texas. Verder veel muziekliefhebbers uit Mississippi, Alabama en Louisiana. Aan boord heerst een uiterst gemoedelijke sfeer – een southern feel.

De gemiddelde leeftijd van het publiek ligt zo halverwege de vijftig. Muzikanten slepen met kinderen, oudjes met hun rollators. Een omaatje met een Grateful Dead-tattoo schuift voorbij. Southern belles en stevige cowgirls, bebaarde mannen met oude tatoeages plus nogal wat types van het soort old hippies never die. Enkel de geur van T-Bone steaks, fried chickens en gumbo ontbreekt. Wat je wel overal ruikt is, nee, niet weed, maar de weeïge geur van gesmolten kaas, afkomstig van het gratis buffet.

Als nieuwkomer – “All the way from Holland? Awesome!” – voel je je aanvankelijk een buitenstaander op een reünie, maar na krap een dagje behoor je tot de clan, zolang je de onderwerpen politiek en religie tenminste vermijdt. Weliswaar telt de Sandy Beaches Cruise minder acts dan Cayamo, maar daar tegenover staan langere sets van zo'n anderhalf uur en veel meer onversneden lol. Nog een ander opvallend verschil: men drinkt beduidend minder wijn en houdt het liever bij bier, ondanks de pittige prijs van zeven dollar voor een flesje. Geen excessen, geen zatlappen, immer beleefd die Amerikanen. En als je wat minder vast op je benen staat komt dat door de licht deinende boot. En weet je echt niet meer welke dag het is, dan kijk je in de lift naar het vloerkleed waarop de dag van de week staat.

Is het op Cayamo vaak devoot luisteren naar intense liedjes van John Hiatt, John Prine of John Fullbright, bij Uncle Delbert staat op elk podium een Hammond B3, dus dan weet je het wel. Acts als Band Of Heathens, Mingo Fishtrap, Marcia Ball, Etta Britt, Mike Zitto en Seth Walker verleiden tot onstuimig dansen. Soms maken ze zich er iets te gemakkelijk vanaf. Zo blijken The Mavericks eigenlijk een routineus kermisorkestje met een vet aangezet, plat repertoire. Klein lichtpuntje is de solospot van voorman en would-be Casanova Raul Malo, die een frisse akoestische versie brengt van Frank Sinatra’s Summer Wind. Dat briesje is trouwens zeker welkom op een broeierige avond op het zuidwestelijk halfrond.

Met zijn eigen band weet de inmiddels 75-jarige Delbert McClinton te overtuigen: krachtige rhythm ’n’ blues afgewisseld met een enkele ballade. Er zit wel enige sleet op zijn stem, de hoge noten haalt hij niet meer, maar sologitarist annex bandleider Bob Britt, die ook regelmatig opduikt bij andere acts, weet dat tactisch te verbloemen. Sowieso ontpopt hij zich als de Buddy Miller van de Sandy Beaches Cruise. En wie kent hem nog, Jimmy Hall, de zanger van Wet Willie? Een good ol’ southern boy met een enorme soulstrot, een ware showman en dus niet voor niets in eigen land nog steeds een grote naam. Keb’ Mo’ pakt het publiek in met gepatenteerde light blues.

Het handjevol uitstekende singer-songwriters, onder wie Gary Nicholson, Spooner Oldham, Chuck Cannon en Danny Flowers, allemaal goed voor talloze hits in de countrylijsten, verzorgen in de late avonduren intieme optredens. The McCrary Sisters op hun beurt presenteren zondagmorgen op het zonovergoten achterdek een spirituele  gospelshow à la The Staple Singers. Met de zegen van boven kan de cruise niet kapot.

Doyle & Debbie, een cabaretact gemodelleerd naar de countrycoryfeeën Tammy Wynette en George Jones, tonen aan dat er ook zoiets bestaat als good ol’ dirty fun, getuigem met name het lied Fat Women In Trailers (Their Husbands In Jail). Hilarisch. De Nederlandse Canadees Fred Eaglesmith blijkt onderhand meer stand-up comedian dan muzikant. Eigenlijk een grofgebekte, cynische ouwe lul, maar wel een erg leuke. Overigens duldt hij geen inmenging van het publiek: “It’s my show and you’re not in it!”

Dé revelatie van de Sandy Beaches Cruise is de groep rondom NRBQ-voorman Al Anderson. Niet een Band Zonder Naam, maar eentje die zonder enige vorm van valse bescheidenheid opereert als de World Famous Headliners. Niet helemaal ten onrechte trouwens, want het blijkt een uiterst fel clubje krasse knarren met een energieke mix van rauwe rhythm ’n’ blues en punky pop. Piek in het optreden is Balls To The Walls. Need I say more?

Volgend jaar opnieuw Sandy Beaches of toch maar weer Cayamo? Moeilijke keus, hoor.