Na het vinyl de cassette?

12 maart 2019

Drie cassettes kocht ik de afgelopen jaren. Of eigenlijk kocht ik er maar één, zeer recent. Burn My Letters van William Carlos Whitten. Uitgegeven op een heus cassettelabel, I Heart Noise uit Boston, Massachusetts. De andere twee cassettes waren bijvangst, één bij een elpee van Enablers en één vergezelde de cd The Rarity Of Experience van Chris Forsyth & The Solar Motel Band.

De cassette is terug van weggeweest. En al zal het zo’n vaart niet lopen als met de elpee, werp eens een blik op de website van De Bandjesfabriek en verwonder u over het liefdevolle en fraaie werk dat Thomas Baur daar verricht.

Burn My Letters bevindt zich nog altijd onaangeroerd in plastic. De download volstaat, maar als ik eerlijk ben had ik liever een cd in kast gezet, naast die van Grand Mal, de band waarmee Bill Whitten sinds het einde van de twintigste eeuw een aantal prachtige platen maakte. Met als hoogtepunt Bad Timing (2003). De laatste twee, Congratulations You've Re-Joined The Human Race (2007) en Clandestine Songs (2010) verschenen zowaar op het Zweedse Groover Recordings.

Bill Whitten zat ooit in St. Johnny, net zoals Grashopper van Mercury Rev. Terwijl Dave Fridmann vaak de hand had in productie en opname van Grand Mal-albums. Soms komen we ook Joan Wasser tegen. Of Parker Kindred, die ook op Burn My Letters te horen is. Naast Brad Truax (Home, Interpol, Jah Division, Soldiers of Fortune), Justin Russo (Hopewell, Mercury Rev, The Silent League) en John Rauchenberger (August Wells).

Wie is Bill Whitten? Ooit zag ik op een lang niet meer van woorden voorziene blog een foto van zijn kerstcadeaus. Een van de boeken in het stapeltje was geschreven door Giorgio Agamben. Ik meen de gedachten van de filosoof in zijn muziek te horen. Dezer dagen verdient hij zijn geld als chauffeur van een limousine. Zelden verlaat hij New York nog. Burn My Letters nam hij op in het appartement van een vriend, hij gebruikte diens opnameapparatuur en diens muzikale vrienden. Die ook zijn muzikale vrienden zijn, natuurlijk. Hij lijkt op zijn vader, een man met een militant verleden, die naar Amerika emigreerde, filosofie ging studeren en trouwde met een katholieke vrouw.

Burn My Letters kent het geluid van kabbelende lucht en betrekkend water. Lijzige jaren ’70 rock. Ingenieuze pop van tijdlozer aard. Bovenal is het een soundtrack bij Albrecht Dürers Melencolia I. Verontrustend aangenaam. De verslagen engel.