Now Vs Now: The Buffering Cocoon

2 oktober 2018

We hadden afgesproken in de daartoe bestemde plaats. Zoals altijd wanneer we onze jaarlijkse ontmoeting hebben. Drie mannen die vroeger samen vorm gaven aan een digitaal periodiek en nu omwille van vriendschap én de liefde voor muziek elkaar niet langer dan een maand of twaalf kunnen missen.

Appeltaart, zoals altijd in het daartoe bestemde café. Als Bob Dylan in Highlands spraken we met de serveerster. “Goede muziek!” Uit onze jonge jaren. Het bleek een Fleetwood-Mac-algoritme te zijn. Daarna naar de platenzaak. Praten met de platenbaas over de nieuwe Yob. En zijn verbazing registreren toen bleek dat hij Ways & Means (2004) van Paul Kelly in de winkel had staan. “Paul wie?” Daarna een andere platenzaak, louter vinyl nu. Een van ons kocht Mr. Mister, Barry Goudreau, Peter Himmelman en Brand X.

Tijdens de lunch viel de naam van David Bowie. Een van ons bekende dat hij nog steeds niet naar Blackstar (2016) had geluisterd. Wars van wat hij als een hype bestempelde, was dit laatste studioalbum in het verdomhoekje terechtgekomen. Een pleidooi om dit anders te zien, leek nauwelijks vat op een van ons te hebben.

Thuisgekomen, in mijn nopjes met zo’n geweldige dag met zulke fijne mannen, draaide ik Blackstar weer eens. Het was lang geleden. Bowie met de band van Donny McCaslin. Met drummer Mark Guiliana op drums. En natuurlijk de toetsentoverij van Jason Lindner. Mijn oog viel daarna op The Buffering Cocoon, het nieuwe album van Lindner’s groep Now Vs Now. In 2009 maakte Now Vs Now het prachtige album Jason Linder Gives You. Toen speelde Mark Guiliana drums. Ik zette The Buffering Cocoon op, bekeek het cd-boekje en zag dat de plaat is opgedragen aan David Bowie.

Toen volgde de verrassing, zoals zo vaak wanneer horen verandert in luisteren. De ingenieuze muziek van het trio – bassist Panagiotis Andreou en drummer Justin Tyson vullen Lindner aan –, het technisch vernuft en de grote instrumentbeheersing, ze maakten grote indruk. De als ‘springerig’ te kwalificeren stukken, leken aanvankelijk nog met een zekere eenvormigheid voorbij te komen, maar naar gelang The Buffering Cocoon meer werd gedraaid, sprongen de details meer en meer in het oor. De reggae in Pergamos bijvoorbeeld. Of Sasha Masakowski’s voordracht in The Scarecrow (Silkworm society Remix). Jazz en elektronica waaraan Flying Lotus niet onopgemerkt is voorbij gegaan. En die soms zelfs aan progfushion deed denken.

Pas als hij Bowie heeft gehoord, zal ik die ene van ons vertellen van Now Vs Now. Ik zal hem er volgend jaar nog eens naar vragen.

Now Vs Now: The Buffering Cocoon (Jazzland Recordings)