Op de LSD Tour in San Diego

14 augustus 2018

Lucinda Williams, Steve Earle en Dwight Yoakam, de grootmeesters van de americana/ country, trekken vanaf juni door de Verenigde Staten in een gezamenlijke tournee. Met een knipoog naar hun voornamen de LSD Tour genaamd. Dan verwacht je te worden meegenomen op een trip. Geestverruimend was het optreden van het drietal, dat op vrijdag 3 augustus het Cal Coast Credit Union Open Air Theatre in San Diego aandeed, daarentegen niet bepaald. Daarvoor waren de shows van de iconen te afgemeten op een uur, waardoor er alleen tijd was voor het ijzeren repertoire. Geen trip, hoogstens op het eind een kleine georganiseerde uitstap met het gezamenlijk gezongen Dim Lights, Thick Smoke (and Loud Music) van Joe Maphis uit 1952.

Bij de heren leverde het LSD-format een platte rechttoe rechtaan set op. Een show die geheel volgens de beproefde Amerikaanse traditie goed geolied en met veel ingestudeerde spontaniteit werd uitgevoerd. Vakkundig gesmeerd. Het was Lucinda Williams die de avond redde van de glitterjasjesmuziek van Dwight Yoakam en de aan lompheid grenzende onverschilligheid van de ook nog slecht bij stem zijnde Earle. Zij was het die de avond glans gaf met liedjes die op de automatische piloot nooit zouden landen waar ze thuishoren: recht in het hart.

Het op de campus van de San Diego State University gesitueerde open air theater was getuige de uitdossing van vele bezoekers met cowboyhoeden en dichtgeknoopte hemden met bolo ties duidelijk klaar voor een avondje country. Plaatselijk country radiostation KSON-FM had het concert al dagen aangekondigd als a ‘hot country night to remember’. Toen het voorprogramma, special guest ‘King Leg’ begon, werd gauw duidelijk dat deze belofte wel eens zou kunnen worden ingelost vanwege onherstelbare gehoorschade. Het volume waarmee het door Dwight Yoakam geprotegeerde viertal uit Los Angeles hun aanstekelijke nummers speelde was ronduit ondraaglijk en joeg horden mensen vanuit hun stoeltjes richting bar. Later werd het geluid weliswaar wat aangepast maar oorsuizen was een feit.

Steve Earle 

Daarna was het de beurt aan Steve Earle die routineus zijn setlist afwerkte met werk van zijn jongste album You Wanna Be An Outlaw en daarnaast rijkelijk putte uit het zijn alom bejubelde debuutalbum Guitar Town uit 1986. De hardcore troubadour oogde vermoeid, wat flets. Geen wonder ook omdat hij tijdens de korte pauze van de LSD Tour in juli ook nog naar Europa is geweest voor concerten met zijn begeleidingsband The Dukes. In goede vorm stekend had hij toen ook in Paradiso en op Bospop gestaan. In San Diego werkte hij een routineklus af. Zelfs zijn bad ass-imago, met sneren naar Trump, zijn haat jegens de bouwers van muren aan de Mexicaanse grens evenals zijn betuigde respect aan de brandweerlieden die Californië redden van wildfires deden wat obligaat aan. Wat een verrassing had kunnen worden was het samen met Lucinda Williams gezongen You’re Still Standing Here dat ze als duet ook al op plaat zetten op Earle’s meesterlijke I Feel Alright uit 1996. Williams was er kennelijk nog niet klaar voor. Ze kende de tekst niet meer en miste een inzet. Earle’s dankjewel aan ‘Lucinda fucking Williams’ sprak boekdelen. Gelukkig zijn zijn liedjes stuk voor stuk goed genoeg dat ze zelfs bij een middelmatige, allerminst begeesterde uitvoering toch overeind blijven.

Dwight Yoakam

Dwight Yoakam presenteerde in San Diego een high speed compilatie van de grootste successen van zijn veel geprezen Bakersfield-sound. Hij had, in tegenstelling tot Earle en Williams, wel twee nieuwe nummers uitgevoerd: Pretty Horses en het samen met Chris Stapleton geschreven Then There Came Monday. Daarna ging het weer stevig door met Guitars and Cadillacs & hilbilly music waarbij Yoakam dansend op zijn boots peuken leek uit te trappen en volgens de western traditie vrolijk met zijn benen zwiepte. Hier werd dik hout gezaagd. Allemaal best amusant. En Yoakam is nu eenmaal - getuige de films waaraan hij door de jaren heen zijn medewerking verleend - een goed acteur die spelplezier met overtuiging weet neer te zetten. Hij houdt vast aan zijn script. Op naar Phoenix voor exact het zelfde.

Lucinda Williams

Nee voor de echte muziek moest je bij Lucinda Williams zijn. Steeds breekbaar klinkend alsof ze zo uit de juke joints van Louisiana kwam aanzeilen. Steeds balancerend tussen kwijnende country met vaak een stevige scheut rockidioom. Met Drunken Angel van haar onvolprezen album Car Wheels On A Gravel Road uit 1998 wist ze het geroezemoes stil te leggen. Ook de prijsnummers van Essence (2001) en haar jongste Down Where The Spirit Meets The Bone passeerden de revue. Haar nieuwe, door Rolling Stone goed ontvangen collaboratie met jazzsaxofonist Charles Lloyd, Vanished Gardens, bleef op deze veilige LSD-avond onbenoemd. De aardse hunkeringen, grieven en mislukkingen met af en toe een glimp van hoop en liefde doorploegden haar leven en werk. En uit die rijke oogst stelde ze de avond samen.