Pad Af Pod Op: juni 2018

7 juni 2018

Dagelijks volg ik twee uur lang een imaginair pad op mijn hometrainer. Een selectie van de allernieuwste liedjes en een aantal gouwe ouwe vormen daarbij mijn brandstof. De derde etappe alweer, met de volgende nummers:

Anna & Elizabeth - Ripest Of Apples

Anna & Elizabeth zijn twee Amerikaanse meiden met een ruime belangstelling voor traditionele folkmuziek uit de VS, Ierland en het Verenigd Koninkrijk. Een groot aantal veldopnames uit de jaren dertig werden door het duo en samen met co-producer Benjamin Lazar Davis middels allerhande technologische hulpmiddelen opgeschaald naar de huidige tijd. Zo klinkt Elizabeths' doordringende klaagzang in Ripest Of Apples in een contrastrijke combinatie met een mellotron. Album: The Invisible Comes To Us (2018)

Dom Flemons - Going Down The Road Feeling Bad

Voormalig Carolina Chocolate Drops-lid Dom Flemons struint tussen optredens door tweedehands-cd- en platenwinkels af. Zijn interesse betreft het muzikale erfgoed van zijn Afro-Amerikaanse collega's uit de eerste helft van de vorige eeuw. Voor zijn vertolking van dit Going Down The Road Feeling Bad haalt Flemons ter verhoging van de feestvreugde een handvol authentieke instrumenten uit zijn goedgevulde instrumentenkoffer. Album: Present Black Cowboys (2018)

Ry Cooder - Straight Street

Volgens de kenners is Ry Cooder’s jongste plaat een klassieker in zijn omvangrijke oeuvre. Een mening waarbij ik me gaarne aansluit. In Straight Street etaleert Cooder zijn onbegrensde kwaliteiten als bespeler van snaarinstrumenten als de akoestische gitaar en de mandoline. Qua sfeer sluit het prachtlied naadloos aan op het repertoire van zijn album Into The Purple Valley uit 1971. Album: The Prodigal Son (2018)

Little FeatSkin It Back

Van Ry Cooder naar Little Feat is een kleine sprong. In de jaren zeventig trad de groep tot groot genoegen van hun Hollandse fans hier diverse malen op. De combinatie van de karakteristieke zangstem van Lowell George, de spanningsvolle duetten op slide- en sologitaar, het avontuurlijke en gevarieerde spel op keyboards en een funky ritmesectie zorgde op de planken voor uiterst opwindende uitvoeringen van hun nummers. Uit hun imponerende oeuvre kies ik het hilarische Skin It Back dat volgens gitarist Paul Barrere verwijst naar het feit dat de jongens niet op de Joodse wijze gedoopt zijn. Album: Feats Don't Fail Me Now (1974)

Gretchen PetersThe Boy From Rye

Sedert haar adembenemende vertolking van The Cure Of The Pain van het album Blackbirds uit 2015 is Gretchen Peters mijn favoriete Amerikaanse zangeres/liedjesschrijfster. Een status die ze ook op haar jongste album volledig waarmaakt. Luister naar The Boy From Rye en je waant je in een Amerikaanse versie van een zomers tafereel van een Frans impressionistische schilder. De teksten van Peters hebben een poëtische kwaliteit die een maximum aan verbeeldingskracht en empathie bevat. Album: Dancing With The Beast (2018)

True North - One-Way Ticket

Ook frontvrouw Kristen Grainger van True North is een vakvrouw die de kunst van het componeren van een fraai lied beheerst. Dat ze daarnaast over een innemend stemgeluid en een overtuigende voordracht beschikt is een extra pluspunt. Rond haar inbreng weven de groepsleden in het openingslied One-Way Ticket een ingenieus geconstrueerd web van akoestische snarenpracht en uitgebalanceerde ritme- en baspartijen. Album: Open Road, Broken Heart (2018)

Esperanza SpaldingNoble Nobles

Het prijsnummer van deze tweede etappe is Noble Nobles van de Amerikaanse jazzartiest Esperanza Spalding. Alhoewel, jazzartiest is een veel te beperkte aanduiding voor het enorme talent van deze dame. Noble Nobels is een droom van een compositie die in weerwil van de complexe structuren uiterst soepel het gehoor bereikt en  de zinnen verzet. Naast haar exemplarische zangpartijen verwent Spalding haar gehoor met baspartijen die een eerbetoon zijn aan het unieke spel van de legendarische bassist Jaco Pastorius. Album: Emily's D + Evolution (2016)

Rory Gallagher - Barley & Grape Rag

Voor de prijs van twee koffie verkeerd met appelgebak op een Amsterdams terras kocht ik recentelijk bij Amazon Duitsland zes albums van de veel te jong overleden Ierse muzikant Rory Gallagher. Intussen horen zijn nummers tot het standaard repertoire tijdens mijn dagelijkse inspanningen. Uit het overvloedige aanbod van kwaliteitsliedjes kies ik het akoestisch gespeelde Barley & Grape Rag dat met zijn aanstekelijke countryblues-insteek moeiteloos de vaart er in houdt. Album: Calling Card (1976)

LevanterSad Toreador

Voor een typisch geval van mistaken identity vervoeg ik me bij Eric Vloeimans’ compositie Sad Toreador van zijn jongste album. Een titel die bij mij direct beelden opriep van de artistieke verrichtingen van hedendaagse toreadors tijdens de vele stierengevechten in Spanje. Een flinke misrekening zoals naderhand bleek toen Eric mij vertelde dat hij bij het schrijven van dit nummer in zijn verbeelding een toreador voor ogen had die in een volle arena stond te wachten op een stier die nooit kwam! Album: Levanter (2018)

Pharis &  Jason RomeroAge Old Dream

Volkomen terecht heeft mijn vriend en Heaven-collega Eric van Domburg Scipio in de rubriek Album van week 22 ruimte ingelast voor het Canadese echtpaar Pharis and Jason Romero. Van hun album Sweet Old Religion kies ik het met fraai spel op de banjo opgetuigde Age Old Dream dat in al zijn eenvoud een goed voorbeeld is van de vele beklijvende folkliedjes die het duo op deze sympathieke plaat verzameld heeft. Album: Sweet Old Religion (2018)