Peer heeft de Blues

11 juli 2018

Komend weekend 13, 14 en 15 juli staat het Belgische plaatsje Peer voor de 34ste keer in het teken van het grootste bluesfestival van Europa: Blues Peer. Sinds een geruim aantal jaren is het spektakel stilistisch de breedte ingeschoten. Bluespuristen zullen er niet blij mee zijn al hebben die dit jaar weinig te klagen met naast klasbakken als Van Morisson, John Hiatt & The Goners (met oudgediende Sonny Landreth in de gelederen) en alleskunner annex Springsteen secondant Little Steven & The Disciples Of Soul, ook gerenommeerde bluesacts als Kenny Neal, Walter ‘Wofman’ Washington & The Roadmasters, Band Of Friends en Layla Zoe.

Vrijdag geldt sinds jaar en dag als de ouverture van het muziekfeest, waar in de regel voornamelijk Belgische bands aantreden. Extra surprise is die dag Boogie Boy & His Woogies. Wellicht niet zo’n originele naam, maar deze nom de plume kreeg Paul Ambach, zoals zijn echte naam luidt, van B.B. King hoogstpersoonlijk toebedeeld. De zeventigjarige is niet alleen een welhaast legendarische concertorganisator die onder anderen The Rolling Stones en Michael Jackson naar België haalde, maar ook een virtuoze pianist/organist die met zijn draagbare keyboards alle hoeken van de tent afstruint en menig podium in vuur en vlam zette. Hij treedt niet veel op, dus dit is een unieke kans om het fenomeen aan de slag te zien.

Zaterdag en zondag barst het festival dan echt in alle hevigheid los en niet alleen de weergoden schijnen goedgehumeurd te zijn. Enkele krenten uit de toch al rijkelijk gevulde pap zijn Guy Verlinde & The Mighty Gators, wiens optredens telkens een belevenis zijn. Naast traditionele blues (Naast The Mighty Gaters runt hij ook nog de Hound Dog Taylor tribute band The Houserockers) opteert deze eigenzinnige Belg net zo makkelijk voor singer-songwriter-achtige introspectie als welluidende rootsrock. Benodigde bestanddelen: ambachtelijk geschreven songs, een indringend rauwe zangstem, kloek gitaarspel en een gezonde dosis enthousiasme.

Daar ontbreekt het ook Ruthie Foster niet aan. In haar songs versmelt de gitariste/toetseniste moeiteloos haar muzikale erfgoed dat bestaat uit gelijke delen gospel, blues, jazz, funk en soul. Al is het vooral haar stem die een onuitwisbare indruk achterlaat. Op haar jongste album Joy Comes Back blijkt eens te meer wat een fenomenaal vocaal geluid deze Texaanse orkaan bezit.

In de categorie krasse knarren is de Britse gitarist Albert Lee ongetwijfeld de natte droom der snarenfreaks. Hij heeft een ellenlang cv, waarop namen prijken als Eric Clapton, James Brown en Emmylou Harris. Bovendien was hij twintig jaar lang vaste gitarist bij The Everly Brothers. Voor degenen die hem ooit live aan het werk zagen was het een verbazingwekkend schouwspel met welk schijnbaar gemak zijn lenige vingers over de hals flitsten. Vooral de – zijn handelsmerk - supersonische fingerpicking techniek is adembenemend. Nog zo’n veteraan die toevallig op exact dezelfde dag geboren is (21-12-1943) zal de gemoederen eveneens hoog laten oplopen. Walter ‘Wofman’ Washington is geboren in New Orleans en stond op de loonlijst bij Johnny Adams, Lee Dorsey en Irma Thomas. Laatstgenoemde is ook te horen op het eerder dit jaar verschenen album My Future Is My Past waarop The Wolf laat horen nog niets aan zeggingskracht te hebben ingeboet. Dat belooft wat!