Recensies

Recensie
Nguyên Lê Quartet: Streams
20 februari 2019Vervaarlijk met mijn arm zwaaiend bespeelde ik tijdens mijn baantje als klaarover op mijn lagere school mijn eerste luchtgitaar. In mijn hoofd hoorde ik de elektrische gitaarklanken van mijn held: Hank B. Marvin, de bebrilde sologitarist van The Shadows. De fascinatie voor dit instrument is altijd gebleven en in de loop van de afgelopen halve eeuw heeft een stoet van fabuleuze gitaristen de revue gepasseerd.
Recensie
Tim Knol
15 februari 2019Hij begeeft zich geenszins op onbekend terrein: al een paar maal maakte Tim Knol een ronde langs Nederlandse theaters en schouwburgen. Werd hij bij zijn eerste theatertournee in 2012 nog vergezeld van een aantal muzikale begeleiders, de keren daarna stond de Noord-Hollandse singer-songwriter alleen op het podium temidden van zijn gitaren. De laatste keer deed hij dat onder de titel Lost & Found. Een vlag die kennelijk zo goed de lading dekte dat Tim hem dit voorjaar opnieuw gebruikt voor een serie solovoorstellingen, nu met de toevoeging ‘II’ erachter.
Recensie
Dead Can Dance: Dionysus
23 januari 2019Begin jaren tachtig ontving ik van een bekende concertpromotor een aanbieding voor een optreden van een Engelse groep in het Leids Vrijetijds Centrum. Na zijn wonderlijke omschrijving van de groep – “een knul en een meid uit een dorp kleiner dan mijn vuist die het met elkaar doen” – bleek het om de Cocteau Twins te gaan. Als voorprogramma voor hun optreden fungeerde de uit Australië afkomstige groep Dead Can Dance.
Recensie
The Brother Brothers: Some People I Know
16 januari 2019The Brother Brothers bestaat uit de identieke tweeling Adam en David Moss uit Brooklyn, New York. Some People I Know is hun debuut op het prestigieuze Compass-label. Het eerste dat opvalt bij het beluisteren van openingslied Mary Ann is de werkelijk schitterende tweestemmige samenzang.
Recensie
Van Morrison: The Prophet Speaks
08 januari 2019De topnoteringen van de dames Janelle Monáe, Christine And The Queens, Kacey Musgraves en Kali Uchis in de diverse jaarlijsten zorgden voor veel reuring onder de muziekjournalisten. Dat daarnaast een aantal krasse knarren voor een aantal prachtige albums garant stonden, werd veel minder opgemerkt.
Recensie
Wojtek Justyna Treeoh!: Get That Crispy
27 december 2018Houd je van avontuurlijke instrumentale jazz? Dan is het nieuwe album van de Poolse band Wojtek Justyna Treeoh! een echte aanrader. Van lekker funky tot mooi ingetogen. Treeoh? Nee hoor, een kwartet, met een drummer, bassist, percussionist/synthesizerspeler en als spil de Poolse kwaliteitsgitarist Wojtek Justyna. Op Get That Crispy (hun tweede) staan acht stukken waarvan de titels aangeven dat Justyna niet alleen met zijn gitaar maar ook met woorden leuke dingen kan doen (Chit Chat With A Chick From Chad, The Dandy Lion).
Recensie
Neil Young: Spngs For Judy
26 december 2018Decennia lang zwierven de vele live-opnames van Neil Young in het illegale circuit van bootlegs. Successievelijk krijgen de opnames een legale plek gekregen in de officiële catalogus van Reprise/Warner Brothers, het label waarop het muzikale oeuvre van onze held een halve eeuw geleden voor het eerst verscheen. Songs For Judy is een mooie aanvulling op albums als Hitchhiker, Roxy: Tonight's The Night Live, Live At The Fillmore East en Live At Massey Hall.
Recensie
The HillBenders
13 december 2018Bluegrassformatie The HillBenders viert hun tienjarig bestaan met de presentatie van hun jongste, gelijknamige album. Het uit Missouri afkomstige kwintet verraste drie jaar geleden hun fans met een integrale uitvoering van de legendarische rockopera Tommy van The Who.
Recensie
Vanessa Peters: Foxhole Prayers
29 november 2018Met tien albums en ruim duizend optredens in elf verschillende landen op de meter is Vanessa Peters beslist geen groentje meer in de Amerikaanse muziekscene. Deze Texaanse zangeres-liedjesschrijfster maakt al vanaf 2003 haar eigen liedjes en hanteert daarbij een kader waarbinnen invloeden uit de folkpop sterk domineren.
Recensie
The Magpie Salute
27 november 2018Wie op google zoekt naar het fenomeen broedertwist komt na Kaïn en Abel al snel uit bij The Black Crowes, de iconische Southern rockband van Chris en Rich Robinson, die in de jaren negentig zijn hoogtijdagen beleefde. Hoewel bloed dikker heet te zijn dan water, is het in muziekland allesbehalve pais en vree tussen broers in een band, zo blijkt.

Pagina's