Recensies

Recensie
Henry Jamison: Gloria Duplex
17 april 2019Gloria Duplex is de opvolger van The Wilds, het album waarmee de uit New England afkomstige zanger-liedjesschrijver Henry Jamison twee jaar geleden debuteerde. Jamison vertaalt zijn observaties van het dagelijkse leven in uiterst poëtische tekstregels die zijn talent als bevlogen verhalenverteller verraden.
Recensie
Hat Check Girl: Cold Smoke
05 april 2019Heavenlezers met een zwak voor betekenisvolle liedteksten kunnen alvast hun muntjes opzij leggen voor de aanschaf van Cold Smoke. Het is het jongste product van Annie Gallup en Peter Gallway, die naast het versterken van het muzikale potentieel bij elkaars soloprojecten, ook actief zijn als duo onder de naam Hat Check Girl.
Recensie
Pedro The Lion: Phoenix
27 maart 2019Maar liefst 26 liedjes werden er door de vrienden van Richard Swift gespeeld op die 13e december 2018 in Masonic Lodge in Los Angeles. Onder hen Lucius, Gardens & Villa, Foxygen, Nathan Willett van Cold War Kids, James Mercer van The Shins, Damien Jurado en David Bazan. Ik had daar ook Jason Martin van Starflyer 59 verwacht. Richard Swift speelde immers toetsen op Old (2003)? De meeste van de muzikanten kenden Swift van lang geleden, toen ze allemaal nog als obscure ‘christelijke artiesten’ liedjes opnamen in Zuid-Californië.
Recensie
Joe Jackson in De Roma, Antwerpen
22 maart 2019Joe Jackson is nog steeds Joe Jackson! Goed concert in Borgerhout, waarbij hij laveerde tussen 40 jaar oud klassiek werk als I’m The Man en Is She Really Going Out With Him en songs van zijn nieuwe plaat Fool – waaronder het bijzonder mooie Strange Land. Geweldige band had hij bij, onder wie oudgediende Graham Maby op bas. Jackson was in een jolige ‘saturday evening mood’ en tussen de nummers door even gevat als altijd.
Recensie
The Twilight Sad: It Won/t Be Like This All The Time
13 maart 2019It Won/t Be Like This All The Time is het vijfde album van The Twilight Sad. Op dit album borduurt de groep verder op de stilistische weg die ze vanaf hun debuutalbum in 2007 zijn ingeslagen. Hun ruime ervaringen als liveband betalen zich uit in elf liedjes die schatplichtig zijn aan invloeden uit de post-punk, industriële muziek, shoegaze, rock en popmuziek.
Recensie
The Aints! - The Church Of Simultaneous Existence
06 maart 2019Old rockers never die. De nieuwe van The Aints! hakt er als vanouds heerlijk in. The Church Of Simultaneous Existence is de titel en hij is lekker energiek.
Recensie
Nguyên Lê Quartet: Streams
20 februari 2019Vervaarlijk met mijn arm zwaaiend bespeelde ik tijdens mijn baantje als klaarover op mijn lagere school mijn eerste luchtgitaar. In mijn hoofd hoorde ik de elektrische gitaarklanken van mijn held: Hank B. Marvin, de bebrilde sologitarist van The Shadows. De fascinatie voor dit instrument is altijd gebleven en in de loop van de afgelopen halve eeuw heeft een stoet van fabuleuze gitaristen de revue gepasseerd.
Recensie
Tim Knol
15 februari 2019Hij begeeft zich geenszins op onbekend terrein: al een paar maal maakte Tim Knol een ronde langs Nederlandse theaters en schouwburgen. Werd hij bij zijn eerste theatertournee in 2012 nog vergezeld van een aantal muzikale begeleiders, de keren daarna stond de Noord-Hollandse singer-songwriter alleen op het podium temidden van zijn gitaren. De laatste keer deed hij dat onder de titel Lost & Found. Een vlag die kennelijk zo goed de lading dekte dat Tim hem dit voorjaar opnieuw gebruikt voor een serie solovoorstellingen, nu met de toevoeging ‘II’ erachter.
Recensie
Dead Can Dance: Dionysus
23 januari 2019Begin jaren tachtig ontving ik van een bekende concertpromotor een aanbieding voor een optreden van een Engelse groep in het Leids Vrijetijds Centrum. Na zijn wonderlijke omschrijving van de groep – “een knul en een meid uit een dorp kleiner dan mijn vuist die het met elkaar doen” – bleek het om de Cocteau Twins te gaan. Als voorprogramma voor hun optreden fungeerde de uit Australië afkomstige groep Dead Can Dance.
Recensie
The Brother Brothers: Some People I Know
16 januari 2019The Brother Brothers bestaat uit de identieke tweeling Adam en David Moss uit Brooklyn, New York. Some People I Know is hun debuut op het prestigieuze Compass-label. Het eerste dat opvalt bij het beluisteren van openingslied Mary Ann is de werkelijk schitterende tweestemmige samenzang.

Pagina's