Tourtip: Richard Shindell

10 oktober 2019

Richard Shindell is een van onze favoriete singer-songwriters. Veel albums maakt de Amerikaan niet, maar ieder album is wel raak. En aangezien hij al ruim 25 jaar platen maakt, kan hij bogen op een indrukwekkend oeuvre. In november komt hij naar ons land voor. Bij het verschijnen van zijn jongste album Careless – drie jaar geleden – sprak Heaven hem.

Ben je spreken over Careless?

“Met deze ben ik gelukkiger dan met welke ook. De liedjes zijn niet beter of minder, maar ik kon de muziek ditmaal beter ontginnen. Ik heb de tijd genomen. Veel liedjes zijn opgebouwd, opgenomen, afgebroken en helemaal opnieuw gebouwd omdat ik ze niet goed genoeg vond. Dat is een nogal extravagant proces. Ik merkte dat ik gewoon heel veel plezier had in spelen, geluiden uitproberen, instrumenten oppakken die ik niet noodzakelijkerwijs goed speel. Alles stond in dienst van zoeken naar een bijzonder geluid, een bijzondere stemming. Dat was een zeer bevredigend proces, dus ik wilde niet stoppen. Ik ging maar door. Hij had drie jaar geleden al af kunnen zijn.”

Drie jaar is tegen alle regels.

“Ja, niemand doet dit nog. Het is pervers. Het geld dat ik in deze plaat heb gestopt kan ik nooit van mijn leven terug verdienen. Nooit. Ja, jij zegt ‘hij verkoopt wel’, dank je wel, maar jij weet niet hoe veel geld ik heb uitgegeven.”

Je woont in Buenos Aires, sinds je vrouw daar is benoemd aan de universiteit. Je hebt daar opgenomen en op nog een paar plaatsen, ver uit elkaar. Hoe regelde je je muzikanten?

“We hebben opgenomen in de Natural Records Studio van Scott Petito, even buiten Woodstock, in mijn huis in Buenos Aires, in een huisje op de pampa bij Buenos Aires, en in Nashville. Het proces van ontginnen en ontdekken was het mooist. Dat gaat ook over de interactie met de muzikanten. De meesten wonen in de buurt van die studio in Woodstock. En voor de New Yorkse muzikanten uit de jaren zestig tot en met de jaren negentig is Woodstock in de buurt. Ik zeg tegen de technicus ‘ik hoor hier een bepaalde piano’ en hij zegt ‘o, dan bellen we Garth Hudson’ van The Band. Dat hebben we dan niet gedaan, maar eerder wel David Sancious, en ditmaal Jerry Marotta, de drummer, en David Spinozza, een heel goede gitarist, hij doet de solo op Right Place, Wrong Time van Dr. John. Met anderen speel ik al jaren, zoals bassist Lincoln Schleifer en gitarist Marc Shulman. Marc kwam voor één nummer over naar Buenos Aires.”

Je teksten klinken altijd zeer persoonlijk, ook doordat je je verplaatst in de hoofdpersoon. Hoe persoonlijk is het titelnummer van Careless?

“Heel persoonlijk, een moeilijk lied, ik wist niet of ik het wel kon zingen. Het gaat niet over één speciaal persoon. Ik was een zware drinker, dit heb ik geschreven vlak nadat ik ben gestopt. Het geeft een algemeen gevoel van onachtzaamheid tegenover veel mensen weer, al denk ik natuurlijk wel aan een paar mensen speciaal. Ik heb het in twintig minuten geschreven en meteen opgenomen, zachtjes, want iedereen thuis sliep. Ik mocht het niet vergeten. We hebben die versie gecombineerd met de studio-opname, want voor mij was die eerste opname perfect, hoe slecht hij ook was. Alleen de passerende motorrijder hebben we er niet in kunnen houden.”

Careless heeft Batman en Spiderman op de cover en Superman op de cd. Hoe zit dat?

“Ik heb grafisch kunstenaar Charlie Hunter, mijn voormalige manager, gevraagd te luisteren en een hoes te bedenken. Drie uur later kwam hij met een idee. William Wray heeft het vervolgens getekend tijdens een conferentie van mensen die zich verkleden als superhelden. Het thema van Careless is ‘hemel en aarde, het uitzicht van boven en van beneden’. Hulp verwachten van boven, in de gaten worden gehouden door God, satellieten, Ayn Rand, waar ze ook mag zijn met die vreselijke ideologie van haar. De plaat begint met de koe, een zoogdier op aarde, in nood, wachtend op de boer. In het laatste nummer kijkt een mens ’s avonds naar boven en prijst de sterren. Ik vond de hoes eerst krankzinnig, maar na verloop van tijd zag ik er wat in. Deze mannen zijn mensen, geen superhelden, en ze zijn alles wat we hebben. Niemand anders komt ons redden, geen God, geen satellieten. We hebben alleen deze hard werkende mannen.”

Heb je vertrouwen in de mensheid?

“Alleen in de generatie van mijn kinderen. Zij lijken bijzonder open te staan voor en onbevooroordeeld tegenover zaken waar onze generatie en die daarvoor nog steeds aan moet wennen. Ze hebben geen problemen met wie van wie houdt, met immigranten, zijn niet streng en puur ideologisch in de extreme zin. Ze lijken verstandig, open en lucide. Dat geeft me hoop. Maar in het algemeen: nee, niet heel veel.”

Richard Shindell live: 22 november in Muziekpodium Bakkeveen, Bakkeveen; 23 november in In The Woods, Leusden; 24 november in Theater de Wegwijzer, Nieuw- en Sint Joosland; 27 november in De Schalm, Westwoud; 28 november in Musemix @ DC Copernicus, Den Haag; 30 november in Vondelkerk, Amsterdam; 2 december in Meneer Frits, Eindhoven.